ต้วนหลิงเทียนก็ได้แต่กระชับวงแขนกอดลี่เฟยยไว้แน่น น้ําเสียงยังอ่อนโยนลงปานสาน้ําหากแต่เจือคววามรู้สึกผิดเอาไวว้จับใจ
“ยังไม่ช้าไป..ยังไม่ช้าไป…”
ลี่เฟยส่ายหัวไปมาพลางกล่าวพึมพําเบาๆ ตอนนี้อารมณ์ความรู้สึกของนงพุ่งพล่านตื่นเต้นยินดีเป็นที่สุด
และหลังจากกอดกันไปต่อสักพักทั้งคู่ก็คล้ายตระหนักได้ว่ามีสายตามากมายกําลังชมดูอยู่ลี่เฟยที่อยู่ๆก็บังเกิดอาการหน้าม้านขึ้นมากะทันหัน ก็ผลักถ้วนหลิงเทียนออกไปเบาๆจากนั้นก็จับมือต้วนหลิงเทียนเห็นร่างไปหาพวกลี่หลัวกับต้วนหรูเฟิง
ลี่เฟยก็ประสานมือโค้งคารวะต้วนหรูเฟิงกับบหลัวก่อนใดอื่น “สะใภ้อกตัญญคารวะท่านพ่อท่านแม่”
“ฮ่าๆๆๆ…ผู้ใดบอกลูกสะใภ้ข้าต้วนหรูเฟิงไม่กตัญญ? เฟยเอ๋อ หากเทียนเอ๋อรังแกเจ้าเพียงบอกพ่อมาคําเดียว พ่อจะตีมันให้ขาหัก!”
ต้วนหรูเฟิงหัวเราะ
“ใช่แล้ว”
สี่หลัวก็ก้าวออกมากุมมือลี่เฟยเอาไว้แน่น “เฟยเอ๋อ หากเทียนเอ๋อรังแกเจ้าก็บอกแม่ได้เลยแม่จะสั่งสอนเขาแทนเจ้าเอง”
ต้วนหลิงเทียนที่ยืนอยู่ข้างๆอดไม่ได้ที่จะหน้าร้อนผ่าว แลดูกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง ใครเป็นลูกแท้ๆกันแน่?
“เนี่ยนเทียน มาหาท่านปูกับท่านย่าเร็ว”
ตอนนี้เองลี่เฟยก็หันกลับไปมองต้วนเนี่ยนเทียน ที่ยังคงลอยยร่างไกลห่างตัวแข็งปานท่อนไม้พลางกล่าว และพอฝ่ายหลังได้ยินก็เร่งรุดโรยตัวลงมาอย่างเงอะๆงะๆ แลดูเหมือนคนตื่นเต้นจนทําอะไรไม่ถูกอยู่บ้าง
“ท่านพ่อ”
