ียจริง
จงหลินนึกถึงบางอย่าง ก็รีบพูดขึ้นว่า “ได้ผลวิญญาณลับขัยมาหรือไม่? นี่คือสิ่งที่ทุกผู้พบร่วมกัน ต้องแบ่งให้เท่า ๆ กันนะ”
เจียงผิงอันหันไปถามหลัวอีเฟย “ผลวิญญาณลับขัยที่เจอ ต้องแบ่งให้เท่ากันหรือ?”
หลัวอีเฟยฟื้นจากความตะลึง ส่ายหัวตอบทันที
“ไม่ต้อง นอกจากที่ต้องให้ข้าผลหนึ่ง ผลที่เหลือเจ้าจัดการเช่นไรก็ได้ แล้วอสูรมายาข้างในนั่นเล่า? มันหนีไปแล้วจริง ๆ หรือ?”
“หนีไปแล้ว”
เจียงผิงอันไม่อธิบายมากนัก เขาใช้โล่ปราณหุ้มผลวิญญาณลับขัยผลหนึ่งส่งให้หลัวอีเฟย และมอบอีกสองผลที่เหลือให้กับเยี่ยอู๋ฉิง
เขากินของพรรค์นี้ไปก็ไร้ประโยชน์ อย่างมากก็แค่แลกแต้มผลงานได้นิดหน่อย แต่สำหรับเยี่ยอู๋ฉิง ผลไม้นี้ทำให้เขาเติบโตเร็วขึ้นได้
ดวงตาของเยี่ยอู๋ฉิงเปี่ยมความรู้สึกขอบคุณ เขาไม่เอ่ยวาจาตามมารยาทใด ๆ จดน ้าใจนี้ไว้ในอก แล้วเก็บผลวิญญาณลับขัยไป
ข้างตัวเขา หลัวอีเฟยรู้สึกเหมือนตนถูกนำไปเปรียบเทียบกับเจียงผิงอัน
เจ้าผู้ชายตัวเหม็นสมควรตาย จะมาแย่งบทเด่นจากข้าไปทำไม
หลัวอีเฟยเองก็มอบผลวิญญาณลับขัยให้เยี่ยอู๋ฉิง และพูดว่า “อู๋ฉิง ไว้กลับไปข้าจะขออำนาจศักดิ์สิทธิ์จากท่านแม่ข้าให้เจ้านะ”
ฮึ ข้าไม่เชื่อหรอกว่าจะเทียบกับผู้ชายเช่นนี้มิได้
เจียงผิงอันหารู้ความคิดของหลัวอีเฟยไม่ แต่ก็ยังยินดียิ่งที่เกิดประโยชน์กับเยี่ยอู๋ฉิง
ข้างกันนั้น จงหลินกัดฟันอย่างริษยา พูดอย่างไม่พอใจว่า “ก่อนหน้านี้เราล่วงหน้าสำรวจท
