างก่อน ต่อให้ไม่มีผลงานก็ยังทุ่มเท ไฉนคนผู้เดียวจึงได้ผลวิญญาณลับขัยไปหมด? หายุติธรรมไม่!”
เจียงผิงอันขมวดคิ้วน้อย ๆ แล้วจึงหันไปถาม “หุบปากได้หรือไม่หนวกหูจริง”
ไม่อยากสนใจเจ้านี่เลย แต่เจ้านี่ก็เอาแต่พูดใกล้ ๆ เขาอยู่นั่นแหละ
“เจ้ามันตัวอะไร! ควรค่าให้ข้าหุบปากด้วยหรือ? รู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร? ข้าเป็นหนึ่งในสามอัจฉริยะขอบเขตหลอมสุญตานี้นะ!”
จงหลินเผยตัวตนทันที ทุกครั้งที่เขาเผยตัวตนต่อหน้าคนแปลกหน้า คนเหล่านี้ก็จะตกใจสุดแสน ไม่ก็เข้ามาประจบประแจงเขา
เขาจ้องหน้าเจียงผิงอัน อยากเห็นอีกฝ่ายสีหน้าเปลี่ยนอย่างรุนแรง
แต่จงหลินก็ย่อมต้องผิดหวัง สีหน้าเจียงผิงอันไม่สะท้านสักนิดราวกับเพิ่งได้ยินชื่อผู้ผ่านทางมา
“แล้วเช่นไร? หุบปากได้หรือไม่?”
ภพบุกเบิกทรัพยากรมั่งมี การทะลวงขอบเขตฝึกฝนเป็นไปอย่างรวดเร็ว วุฒิภาวะของผู้ฝึกตนที่นี่ย ่าแย่อย่างยิ่ง มองในภาพรวมแล้ววุฒิภาวะของผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมสุญตาในภพบุกเบิกยังดีไม่เท่าผู้ฝึกตนขอบเขตสร้างรากฐานของภพแร้นแค้นด้วยซ ้าไป
จงหลินเห็นว่าเป้าหมายไม่บรรลุ ก็รู้สึกเหมือนเสียหน้า ยิ่งหงุดหงิดเข้าไปอีก
“เจ้าคนสามหาว ดูเหมือนเจ้าจะไม่รู้ว่าข้าแข็งแกร่งแค่ไหน กล้าประลองกันหรือไม่!”
มีแต่ต้องประลองกัน บุคคลตรงหน้าจึงจะยอมรับในตัวตนของเขา
เจียงผิงอันเอ่ยเสียงเรียบ “อย่าหาที่ตายเองดีกว่า”
“เดี๋ยวก็รู้ว่าใครหาที่ตาย!”
จงหลินระเบิดอารมณ์ทั้งหมดออกมา ชักดาบเข้า
