จู่โจมโดยไม่รออีกฝ่ายไหวตัว
ขณะนี้ ปราณชวนสะพรึงระเบิดออกจากร่างของเจียงผิงอัน
ร่างของจงหลินนิ่งค้างราวรูปสลัก
นี่… มันพลังอะไรกัน? ทำไมน่ากลัวถึงเพียงนี้? เป็นปราณที่ผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมสุญตาปล่อยออกมาได้จริง ๆ หรือ?
เจียงผิงอันเงื้อหมัด อำนาจทรงพลังก่อตัว ฟ้าดินแปรสีสัน วายุโหยหวนคลั่ง มวลใบไม้สั่นเสียด
จงหลินคิดจะหนี แต่ก็พบว่าตนมิอาจขยับได้
วิกฤติถึงตายทำให้ความกลัวในใจจงหลินพุ่งสูงถึงขีดสุด สิ้นความหยิ่งผยองเมื่อครู่ คุกเข่าดังตุ้บกับพื้น
“อย่าข้าฆ่า! ขอร้องล่ะอย่าฆ่าข้าเลย!”
ภายใต้มรณะจ่อคอ จงหลินอ้อนวอนอย่างลืมศักดิ์ศรี
ยามเขาคุกเข่าลง เขาพลันพบว่าปราณน่าสะพรึงกลัวหายไปแล้ว
บุคคลรอบกายมองจงหลินด้วยสีหน้างุนงง
“จงหลิน เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าน่ะ?”
ผู้ฝึกตนคนหนึ่งข้างตัวเขาถามอย่างสงสัย
เมื่อครู่ขณะจงหลินท้าทาย ตัวเขาพลันแน่นิ่ง ก่อนจะคุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตตา
ตัวจงหลินเองก็สังเกตเห็นความผิดปกติเช่นกัน รอบข้างไร้กระแสลม ปราณของอีกฝ่ายก็มิได้ร้ายแรงอะไร
“มายา! นั่นคือวิชามายา!”
จงหลินอับอายยิ่งนัก เขาเป็นถึงหนึ่งในสามอัจฉริยะขอบเขตหลอมสุญตา แต่กลับคุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตตาบนพื้น หากเรื่องนี้แพร่งพราย เขาคงมิอาจเงยหน้าในศาลาเติงเซียนได้อีก
“วิชากักขฬะพรรค์นี้ เดี๋ยวก็รู้ว่าเจ้าจะใช้ได้อีกกี่หน!”
จงหลินชักกระบี่ในมือ ไหวกายมาตรงหน้าเจียงผิงอันแล้วฟาดฟันลง
ด้วยกระบี่นี้ เขาเพิ่มความเร็วข
