ต้วนหลิงเทียนที่มองชื่อนิ้วผิงด้วยสายตาราวกับมองตัวโง่งม เอ่ยถามเสียงเฉย
และพอเห็นสีหน้าชื่อนิ้วผิงยิ่งมากยิ่งแปรเปลี่ยนเป็นอัปลักษณ์ ต้วนหลิงเทียนก็กล่าวออกมาด้วยน้ําเสียงสมเพช “นี่เจ้าโง่งมหรือไม่มีสมองอยู่เลยกันแน่ ถึงได้ยกอ้างเรื่องจักรพรรดิสวรรค์ถ่าถูเรียกให้ไปเอาของขวัญสําคัญออกมาได้? ข้าฟังดูก็บอกได้ทันที ว่าต่อให้จักรพรรดิสรรค์ถ่าถูจะทําอะไรแบบนั้นจริงก็สมควรส่งข้อความให้อาวุโสคลุมเทาที่มาส่งพวกเรามากกว่า”
“เพราะในสายตาจักรพรรดิสวรรค์ถ่าถูอาวุโสคลุมเทานั่นก็คือคนที่ได้รับคําสั่งให้มาส่งพวกเราไหนเลยจะไปรู้ว่าเจ้าที่จากไปแต่แรก ยังรอส่งพวกเราอยู่…”
“พิรุธใหญ่โตดังกล่าว หากข้าไม่รู้ว่าเรื่องราวผิดท่าก็แย่แล้วเช่นนั้นข้าจึงให้ผู้เฒ่าหัวทําที่เป็นจากไปและซ่อนตัวรอดูว่าเจ้าคิดจะทําอะไรกันแน่….”
“ที่แท้เจ้าก็คิดฆ่าข้า”
“แต่เป็นธรรมดาว่าข้าหลงคิดว่าชื่อนิ้วนุ่แค้นข้าเพราะเรื่องเจ้าก็เลยหมายฆ่าข้าไม่ทันได้คิดว่าจะเป็นเจ้าปลอมตัวมาแบบนี้ที่ต้องชมก็คือวิชาแปลงร่างของเจ้าร้ายกาจจริงๆ ข้าไม่อาจมองเห็นพิรุธอะไรได้เลย”
“ให้ข้าเดานั่นสมควรเป็นพรสวรรค์วิชาแต่กําเนิดของเจ้ากระมัง?”
