“นาย…นายน้อย ข้าข้าแค่ล้อท่านเล่นนิดเดียว! ปล่อยข้าไปเถอะ ไว้ชีวิตข้าด้วย!!”
พอเห็นว่าไม่อาจหลีกหนีไปไหนได้แล้ว ชื่อนิ้วผิงก็หน้าซีดลงด้วยความหวาดกลัวเสียขวัญเร่งกล่าววิงวอนขอชีวิตกับต้วนหลิงเทียนยกใหญ่
เห็นชัดว่ามันรู้ดีแก่ใจ ว่าหากชายหนุ่มเบื้องหน้าไม่มีจิตคิดเมตตาล่ะก็ มันได้ตกตายอย่างไม่ต้องสงสัยเลย!
“ล้อเล่น? ไม่ใช่ว่าเจ้าอยากได้อุปกรณ์เทพที่ข้าอาจจะมีหรอกรึ?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวถามด้วยรอยยิ้มสนุกสนาน “ทําไมเล่า? อยู่ดีๆก็เกิดเปลี่ยนใจไม่อยากได้แล้ว?”
“นายน้อย…ข้าแค่พูดขําๆ หมายล้อท่านเล่นเท่านั้นเอง”
ชื่อยั่วผิงคลี่ยิ้มกล่าวด้วยสีหน้าสลด
“ว่าแต่อะไรดลใจให้เจ้าคิดว่าข้าอาจมีอุปกรณ์เทพติดตัว?”
ต้วนหลิงเทียนถามเสียงเบา
“ก็หลังจากที่จักรพรรดิสวรรค์ฟงชิงหยางกลับออกมาจากนรกอสุราเห็นได้ชัดว่าสมควรพบพานโชควาสนาครั้งใหญ่ และน่าจะได้อุปกรณ์เทพติดมือกลับมาไม่น้อย หาไม่แล้วจะตบรางวัลให้จักรพรรดิอมตะกร่างสวรรค์เมิ่งหลัวที่คอยดูแลพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์ขี้เมียเทียนเช่นนั้นหรือ? เรื่องนี้ไม่ใช่ความลับอะไรในระนาบเทวโลกเลย กระทั่งพี่ใหญ่ข้ายังคาดว่าจักรพรรดิสวรรค์ฟงชิงหยางสมควรได้รับอุปกรณ์เทพจากนรกอสุราติดมือกลับมามากกว่า 2 ชิ้น…”
“แต่เป็นธรรมดาว่าข้าก็ไม่แน่ใจนักหรอก…”
