“ข้ารู้ดีว่าตอนนี้ท่านห่วงสถานการณ์ของนิกายฉวินซิ่ว แต่เรื่องนี้ท่านไม่ต้องห่วงเลย ข้าจะไม่ปล่อยให้ทุกคนตกอยู่ในอันตรายอีกต่อไป”
ต้วนหลิงเทียนตอบ
อย่าว่าแต่มารดาเขาไม่ยอมเลย เขาเองก็ไม่มีทางปลอยให้มารดาเขากับส่วนเอื้อมารั้งอยู่ในนิกายฉวินซิ่วหรอก เพราะอยู่ไปก็ไม่เกิดประโยชน์อะไร ทั้งยังต้องวุ่นวายกับเรื่องเล็กๆน้อยๆอีก
แต่เป็นธรรมดาว่าในเมื่อนิกายฉวินซิ่วคอยดูแลแม่เขามานานหลายปี เขาเองก็รู้สึกขอบคุณนิกายฉวินซิ่วไม่น้อย เช่นนั้นก่อนจะจากไป เขาก็ต้องหาทางให้นิกายพลิกฟื้นกลับมา และเติบโตได้อย่างปลอดภัย
ที่ไฉนเขาไม่ปฏิเสธคําชวนไปเป็นแขกที่พระราชวังจักรพรรดิสวรรค์ของชื่อนิ้วนแต่แรกก็เป็นเพราะสาเหตุนี้
หาไม่แล้ว เขาคงบอกปัดซือปั๋วนู่ไปแล้ว
ต้องทราบด้วยว่าตอนที่เขาตอบตกลงจะไปเป็นแขก กระทั่งผู้เฒ่าหัวยังแปลกใจด้วยซ้ํา
จะอย่างไรที่นี่ก็คือสือฉีเทียน ไม่ใช่เมี่ยเทียน…ต่อให้ข้าออกประกาศไปว่านิกายฉวินซิ่วอยู่ภายใต้การคุ้มครองของเขา ก็ไม่สู้ให้จักรพรรดิสวรรค์ของสือฉีเทียนออกปากสักคํา
ต้วนหลิงเทียนรู้ดีว่าน้ําไกลไม่อาจดับไฟใกล้ จึงตัดสินใจแบบนี้แต่แรก
“พี่ใหญ่ ข้าขอตัวก่อน”
