หลังฆ่าพวกฟางจทั้ง 5 แล้ว ต้วนหลิงเทียนก็หันไปมองกล่าวกับต้วนหรูเฟิงและลี่หัวด้วยรอยยิ้ม “ไปนิกายวิถีอีกาอะไรนั่น”
ได้ยินคําพูดของต้วนหลิงเทียน สองตาลี่หลัวก็เปล่งแสงสว่างโรจน์ “ดี ดี!”
ขณะเดียวกับที่ตอบรับ หลัวก็ผละออกจากข้างกายต้วนหรูเฟิง โร่มาลูบหน้าต้วนหลิงเทียนก้อนจะจับมือนับนิ้วมองขึ้นๆลงๆไม่หยุด “ลูกเทียน…หลายปีมานี้เจ้าก้าวหน้ามากมายนัก..ลําบากเจ้าแล้ว”
ขณะกล่าว หยาดน้ำใสๆ 2 สายก็ไหลรินออกมาจากดวงตาลี่หลัว
ถึงแม้นางจะไม่รู้ว่าหลายปีที่ผ่านมาลูกชายได้ผ่านพ้นและประสบพบเจออะไรมาบ้าง แต่ในเมื่อสามารถทะลวงถึงขอบเขตจักรพรรดิอมตะด้วยวัยเพียงเท่านี้ ย่อมต้องผ่านประสบการณ์อันตรายอย่างยิ่งยวดเป็นแน่
ซู่ม!
เมื่อผู้เฒ่าหั่วคืนร่างเป็นอีกาทองคํา 3 ขาพาครอบครัวต้วนหลิงเทียนมุ่งหน้าไปยังนิกายวิถีอีกา ลี่หลัวก็ไม่ได้เข้าสู่โลกใบเล็กภายในร่างด้วนหลิงเทียน เพียงนั่งลงข้างๆต้วนหลิงเทียนและมองสํารวจต้วนหลิงเทียนด้วยความห่วงใย ถามออกเสียงอ่อนว่า “เทียนเอ๋อ หลายปีที่ผ่านเป็นอย่างไรบ้าง เล่าให้แม่ฟังหน่อยสิลูก…”
“ได้”
หลังจากไม่พบเจอมารดามาหลายปี พอได้เห็นมารดาอีกครั้ง ต้วนหลิงเทียนก็ฉายชัดถึงความยินดีนักตื่นเต้นยินดีจนยิ้มเหมือนตัวโง่งมอยู่นานกว่าจะหาย
ก่อนจะพบเจอลี่หลัว ต้วนหลิงเทียนก็มีล้านถ้อยคําอยากกล่าวกับมารดา
