“เช่นนั้นพวกเราก็รีบไปกันเถอะ…จากนี้ไปพวกเราไม่ใช่คนของนิกายวิถีอีกาอีก กระทั่งหากประมุขรู้ว่าพวกเราลักพาตัวลู่หลัวมา มันคงไม่คิดปล่อยพวกเราไปง่ายๆแน่”
ฟางฉุนเอ่ยออกเสียงเข้ม
“ฮ่าๆๆ…หากพวกเราไปถึงซากปรักหักพังของระนาบเทพจริง รอให้พรสวรรค์และศักยภาพของพวกเราได้รับการเปลี่ยนแปลงเกิดใหม่ ไม่นานพวกเราก็สามารถทะลวงถึงขอบเขตจักรพรรดิอมตะได้แน่!”
ศิษย์พี่ใหญ่ของฟางฉุนหัวเราะฮ่าๆ ค่อยกล่าว “ถึงตอนนั้น ต่อให้พวกเราจะย้อนกลับไปนิกายวิถีอีกา ประมุขนิกายวิถีอีกาก็ไม่กล้าทําอะไรโง่ๆหรอก!”
“กระทั่งขอเพียงพวกเราเปิดเผยพลังฝีมือสักเล็กน้อยขี้คร้านมันจะเร่งส่งมอบตําแหน่งประมุขนิกายวิถีอีกาออกมาให้อาจารย์เป็นของขวัญ”
กล่าวถึงท้ายประโยค มันก็หันไปมองฟางจี้พลางกล่าวประจบสอพลอ “ท่านอาจารย์ ข้าต้องขอบคุณท่านยิ่งนัก ที่มอบโอกาสให้ข้าได้เกิดใหม่เช่นนี้”
“ขอท่านอาจารย์โปรดมั่นใจ หลังข้ากําเนิดใหม่แล้ว ข้าไม่มีวันลืมรากเหง้า ยิ่งไม่มีวันลืมบุญคุณของท่าน ต่อไปข้าจะยังคงติดตามท่านอาจารย์”
หลังศิษย์พี่ใหญ่กล่าว ศิษย์คนที่ 3 กับ 4 ของฟางจี้ก็เร่งกล่าวขอบคุณกันออกมาด้วยความซาบซึ้งยกใหญ่ ทําราวกับฟางจี้เป็นบิดาบังเกิดเกล้าของพวกมัน
พอเห็นศิษย์ทั้งหลายรู้กตัญญ ฟางจี้ก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ เหตุไฉนที่มันพาทุกคนมาด้วย ก็เพราะมันคิดจะเพาะสร้างผู้ช่วยมือดีสักสองสามคน
ตัวมันนั้นมีความทะเยอทะยานสูงนัก
