“ไม่สิไม่ใช่เช่นนั้นเทียนเอ๋อจะมีชาติหน้าได้อย่างไร? เทียนเอ๋อต้องมีชีวิตที่ดี!”
เค่อเอ๋อ…เสียวเฟยเอ๋อ ซือหลิง เนียนเทียน
ในดวงตาของลี่หลัวฉายชัดถึงความไม่เต็มใจอย่างสุดซึ้ง
“ท่านอาจารย์อา ข้าข้ากลัว ฮือ…”
ข้างๆลี่หลัวเด็กหญิงตัวน้อยได้แต่กก้มหน้าร่ำไห้ออกมา สีหน้านางเต็มไปด้วยความหวาดกลัวจับใจ
มองไปยังเด็กหญิงข้างกาย แววตาของหลัวก็ฉาชัดถึงความอ่อนโยน ในหัวพลันปรากฏฉากเรื่องราวแล่นย้อนกลับไปในอดีต นางคดถึงหลานสาวตัวน้อยของนางอย่างต้วนซือหลิงนัก “เสี่ยวฉิน อย่ากลัวไปเลย…”
“เจ้ายังเด็ก วันหน้าย่อมมีอนาคตไร้จํากัด อีกทั้งขอเพียงอดทน เจ้าต้องมีโอกาสหลบหนีได้แน่ ”
ลี่หลัวกล่าวปลอบใจเด็กหญิง
เป็นธรรมดาว่าถึงปากนางจะกล่าวไปแบบนั้น แต่นางรู้ดีว่าหากเด็กหญิงถูกพาไปถึงนิกายวิถีอีกาแล้ว โอกาสที่จะหลบหนีออกมา หรือรอดพ้นหายนะไปได้นั้นมันช่างริบหรี่เสียเหลือเกิน
อย่างไรก็ตามตอนนี้ลี่หลัวไม่เหลือทางเลือกใดอื่นนอกจากกล่าวปลอบใจนาง เพราะอย่างน้อยๆก็ทําให้นางรู้สึกดีขึ้น
ได้ยินคําพูดของลี่หลัว สีหน้าของเด็กหญิงก็เริ่มดีขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ยังคงมองถามลี่หลัวด้วยกังวล “แล้วท่านอาจารย์อาล่ะ?”
“ท่านมีหนทางแล้วหรือ? แล้วพวกศิษย์พี่ล่ะคะ?”
เด็กหญิงตัวน้อยถาม
“ใช่..มันต้องมีทางแน่ ขอเพียงยังมีชีวิตย่อมมีหวัง”
ลี่หลัวกล่าวตอบด้วยรอยยิ้ม แต่ในใจก็ได้แต่ลอบทอดถอนอย่างเงียบงัน
นางไม่ได้กลัวความตาย
