นางแค่รู้สึกเสียใจนัก
นางยังอยากเห็นหน้าลูกชายอีกครั้ง
นางแยกจากลูกชายมาหลายปีแล้ว ไม่ได้พบหน้าลูกชายนานกว่าสามีของนางรวมถึงหลานชายและหลานสาวของนางเสียอีก
“เอ๊ะ?”
ในขณะที่ลี่หลัวกําลังคิดถึงต้วนหลิงเทียนลูกชายของนาง ลูกตานางก็หดเล็กลงโดยพลัน เพราะนางได้รับข้อความอันเหนือความคาดหมายหนึ่ง
“เทียนเอ๋อ! แม่ของเจ้าตอบกลับมาแล้ว!”
สือฉี่เทียน เป็นระนาบเทวโลกที่ต้วนหลิงเทียนไม่เคยมาเยือนสักครั้ง อย่างไรก็ตามเขาพึ่งมาเยือนและส่งข้อความไปได้ไม่ทันไร เขาก็ได้ยินเสียงตื่นเต้นยินดีของบิดาดังขึ้นมา
“ท่านแม่!?”
ร่างต้วนหลิงเทียนผงะไปทันใด จากนั้นใบหน้าก็เริ่มฉาดชัดถึงความตื่นเต้นยินดี “ท่านแม่อยู่ที่นี่หรือ!? ท่านพ่อ ท่านแม่บอกหรือไม่ว่าอยู่ส่วนไหนของสือฉี่เทียน!?”
“เป็นดินแดนสื่อฉี!”
ขณะที่ต้วนหรูเฟิงกล่าวตอบต้วนหลิงเทียน ในแววตาก็ลุกโชนไปด้วยเพลิงโทสะ ยังเป็นเพลิงโทสะอันร้อนแรงนัก พอปรากฏขึ้นแล้วก็ยยากที่จะดับลงได้ง่ายๆ
“ท่านพ่อ ท่านแม่ เกิดอะไรขึ้นกับท่านแม่?”
พอเห็นว่าในแววตาของต้วนหรูเฟิงอยยู่ๆก็เต็มไปด้วยความโกรธทั้งแลดูร้อนใจ สีหน้าต้วนหลิงเทียนก็เปลี่ยนไปทันที
“หากพวกเรามาถึงที่นี่ช้ากว่านี้อีกสักสองสามวันข้าเกรงว่าพวกเราคงไม่มีวันได้พบหน้าแม่เจ้าแล้ว”
ต้วนหรูเฟิงกล่าวออกเสียงหนัก
“อะไร!?”
สีหน้าท่าที่เปลี่ยนไปในฉับพลัน “เกิดอะไรขึ้นกับท่านแม่กันแน่!?”
