ต้วนซือหลิงคลี่ยิ้มซุกซน
“ไม่ทันไรซือหลิงก็โตขนาดนี้แล้ว แถมยังเป็นราชาอมตะแล้วอีกด้วย”
เฟิ่งหวู่เต้ากล่าวอย่างทอดถอนใจ
จังหวะนี้เฟิ่งหวู่เต้ารู้สึกเสมือนว่าวันเวลามันผ่านพ้นไปรวดเร็วเหลือเกิน ประหนึ่งศรพุ่งผ่านหน้าไปหลักๆ…เด็กหญิงตัวน้อยในปีนั้นกลับเติบโตขึ้นมาเป็นสาวแล้ว กระทั่งนางยังแลดูไม่ต่างอะไรจากเฟิ่งเทียนหวู่ลูกสาวของมันเลย
“ท่านปู่หวู่เต้า ท่านโตเร็วกว่าซือหลิงอีกไม่คิดเลยว่าท่านจะทะลวงถึงขอบเขตจอมราชันอมตะได้แล้ว”
ต้วนซือหลิงยิ้ม
“ต่อให้ข้าก้าวหน้าขึ้นแค่ไหน ก็เทียบพ่อกับปูเจ้าไม่ได้หรอก”
เฟิ่งหวู่เต้าหัวเราะเยาะตัวเอง จากนั้นสายตามันก็เหลือบไปเห็นร่างหนึ่งที่กําลังนั่งบ่มเพาะอยู่ใต้ต้นไม้สูงตระหง่านโดยไม่รู้ตัว และร่างนี้เสมือนทําให้สรรพสิ่งรอบกายมัวหมองไปอย่างไรไม่ทราบ
แม้ร่างดังกล่าวจะหลับตาบ่มเพาะพลังอยู่ แต่ใบหน้าอันสมบูรณ์แบบนั่นก็สามารถเจิดจรัสประชันกับแสงรัศมีพลังที่เรืองรองออกมาจากต้นไม้สูงตระหง่านได้อย่างไม่ยิ่งหย่อน
“ช่างเป็นสตรีที่งดงามอะไรจะขนาดนี้!”
เฟิ่งหวู่เต้าอดอุทานออกมาไม่ได้ จากนั้นก็ละสายตาอันเต็มไปด้วยความชื่นชมมามองถามเฟิ่งเทียนหวู่ด้วยความสงสัย “เทียนหวู่ นางเป็นผู้ใดหรือ?”
“ท่านพ่อ นั่นคือน้องสาวฮ่วนเอ๋อ…”
