“เจ้าหนู เจ้าทําบ้าอะไรของเจ้ากัน ทั้งหมดล้วนเป็นครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น เจ้ายังต้องมาขอโทษข้าทําอะไร?”
และคําขอโทษของต้วนหลิงเทียน ก็ทําให้เฟิ่งหวู่เต้าขุ่นซึ่งไม่น้อย ขมวดคิ้วกล่าวออกเสียงดุ “อีกทั้งคราวนี้ต่อให้ข้าจะพลอยติดหางเลขไปด้วย แต่การถูกพาไประนาบเทพแบบนี้ ก็ไม่ต่างอะไรจากพบพานวาสนาในคราวเคราะห์!”
“หาไม่แล้วข้าจะทะลวงถึงขอบเขตจอมราชันอมตะ 1 ต้นกําเนิดได้เร็วขนาดนี้ได้อย่างไรเล่า?”
กล่าวถึงท้ายประโยคเฟิ่งหวู่เต้าก็ยึดไม่น้อย ท่าทางแลดูภูมิใจมาก
