“เอาล่ะๆ เด็กโง่ เลิกกอดพ่อได้แล้ว…เจ้าหนูหลิงเทียนก็อยู่ด้วย เจ้าขี้แยแบบนี้ไม่อายหรือ?”
หลังเฟิ่งหวู่เต้ากอดลูกสาวด้วยความคิดถึงสักพัก พอเห็นว่าเฟิ่งเทียนหวู่ยังไม่ยอมปล่อยเสียที ก็อดกล่าวหยอกล้อออกมาไม่ได้
ด้านเฟิงเทียนหวู่พอได้ยิน ก็ผละออกจากอ้อมกอดเฟิ่งหวู่เต้าทันที
ถึงแม้จะไม่ได้พบเจอเฟิ่งหวู่เต้ามาเนิ่นนานแล้ว แต่อีกฝ่ายก็ยังมีรูปร่างหน้าตาเหมือนเดิมไม่แปรเปลี่ยน หากทว่าท่วงท่าลักษณะและความรู้สึกที่ส่งออกมาเป็นธรรมชาตินั้น ต่างกับในอดีตราวคนละคน
ท้ายที่สุดแล้ว เฟิ่งหวู่เต้าก็เป็นถึงจอมราชันอมตะคนหนึ่ง!
“ลุงเฟิ่ง ข้าต้องขออภัยต่อท่าน…เป็นข้าทําร้ายท่านแล้ว”
ต้วนหลิงเทียนพอพบเจอเฟิ่งหวู่เต้า สิ่งแรกที่ทําก็คือโค้งขอขมาอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกผิด
ไม่ว่าจะเฟิ่งเทียนหวู่ ต้วนซื่อหลิง หรือต้วนหรูเฟิง ต้วนหลิงเทียนไม่ได้ขอขมาลาโทษอะไร เพราะทุกคนเป็นดั่งญาติสนิทที่สุดของเขา ในสายตาของเขาทุกคนเกี่ยวข้องกับเขาอย่างแยกไม่ออก
ทว่าสําหรับเฟิ่งหวู่เต้านั้น ถึงแม้เขาจะแต่งกับเฟิ่งเทียนหวู่ในภายหลัง และอีกฝ่ายก็เป็นดั่งพ่อตาของเขา เป็นผู้หลักผู้ใหญ่ที่เขาให้ความเคารพ จริงอยู่ที่เขาเห็นอีกฝ่ายไม่ต่างพ่อคนหนึ่ง แต่เรื่องบางอย่างไม่อาจไม่พูด
เพราะภรรยาอีกคนของเขา ทําให้เฟิ่งหวู่เต้าต้องพลอยติดหางเลขถูกลักพาตัวไปด้วย นี่มันใช่เรื่องที่เฟิ่งหวู่เต้าต้องมาพบเจอหรือไม่?
