ซุนหงอคงหัวเราะ “บังเอิญจริง ข้าก็พึ่งไปเที่ยวดาวเหยียนหวงมาเมื่อช่วง 300 – 400 ปีก่อนเช่นกัน เกมที่ดาวสมัยนั้นทําออกมาได้สนุกมาก…นี่เจ้ามาจากยุคนั้นรี!?”
“ใช่”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า
“คนยุคเจ้าแทบไม่มีใครฝึกตนกันแล้ว อีกทั้งมองไปทั้งดาวข้าก็พบเจอผู้มีคุณสมบัติในการฝึกตนแค่สองสามคน แถมพรสวรรค์ยังอ่อนด้อยมาก…”
“ดูเหมือนเจ้าจะออกจากดาวเหยียนหวงก่อนที่ข้าจะไปเที่ยวเล่น…หาไม่แล้วไม่มีทางที่ข้าจะไม่เคยเจอเจ้า”
ซุนหงอคงกล่าวว
ในสายตาของซุนหงอคง การที่ต้วนหลิงเทียนสามารถเป็นอย่างทุกวันนี้ได้ ต้องประสบความสําเร็จครั้งยิ่งใหญ่ในดาวเหยียนหวง และต้องเป็นตัวตนประหนึ่งเทพเจ้าบนดาวเหยียนหวงเมื่อ 300 กว่าปีก่อนแน่
มีเพียงต้วนหลิงเทียนเท่านั้นที่รู้ดี ว่าต่อให้ซุนหงอคงจะมาเยือนโลกในช่วงที่เขาอยู่ อีกฝ่ายก็ไม่มีทางพบเจอเขาแน่นอน
เพราะในตอนนั้น เขาคงไม่ต่างอะไรจากคนธรรมดาทั่วไปในสายตาของซุนหงอคง
“ว่าแต่ตอนนี้เจ้าอายุเท่าไหร่? ด่านพลังฝึกปรือบรรลุถึงขั้นใดแล้ว”
ซุนหงอคงกล่าว
“อายุข้า 300 กว่าปีเศษ และพึ่งจะทะลวงถึงจักรพรรดิอมตะ 1 ต้นกําเนิดเท่านั้น”
ต้วนหลิงเทียนกล่าว
และคําตอบของต้วนหลิงเทียนก็ทําให้ซุนหงอคงหน้าเปลี่ยนไปทันที เห็นอาการตกใจดังกล่าวของมัน ผู้เฒ่าหั่วที่อยู่ข้างๆก็อดขําไม่ได้ เพราะมันก็นึกไว้แต่แรกแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้
“300 กว่าปี…จักรพรรดิอมตะ 1 ต้นกําเนิด!?”
