ทว่าคนเหล่านี้ หากไม่ใช่ญาติที่เกี่ยวดอง ก็เป็นสหายของคนในเผ่ากิเลนหมดทั้งสิ้น
“จักรพรรดิอมตะเสมอฟ้าดิน ซุนหงอคง ผู้นั้น เมื่อพันกว่าปีก่อนก็ได้ประมือกับท่านผู้นําเผ่า เราทั้งคู่ปะทะกันดุเดือดยิ่ง ทว่ากินกันไม่ลงได้แต่เลิกรากันไปด้วยผลเสมอ…วันนี้จักรพรรดิอมตะเสมอฟ้าดินกลับมาท้าอีกครั้ง ท่าทางยังแลดูมั่นใจไม่น้อย”
เสียงหนึ่งพลันดังขึ้นในหูตัวนหลิงเทียน พอหันไปดูก็พบว่าเป็นชายวัยกลางคนร่างใหญ่คนหนึ่งที่กําลังเดินผ่านต้วนหลิงเทียนกับคนอื่นๆไป พอสังเกตเห็นตื้อวิ๋นหลงมันก็กล่าวทักทายอย่างสนิทสนมทันที “อ้าวอาวุโสรอง ท่านก็มาด้วยรึ?”
“อาวุโส 4”
ตื้อวิ๋นหลงยิ้มตอบชายวัยกลางคน “ข้าก็พึ่งมาถึง”
“ว่าแต่คนพวกนี้ใครรี?”
ชายวัยกลางคนร่างใหญ่หรืออาวุโส 4 แห่งเผ่ากิเลนเอ่ยถามออกมา หลังกวาดตามองพวกต้วนหลิงเทียนรอบหนึ่ง
และคนที่เดินมากับตื้อวิ๋นหลงเหล่านี้มันก็รู้จักแค่ตี้เหวินอวี้เท่านั้น สําหรับต้วนหรูเฟิงแม้มันจะเคยได้ยินเรื่องราวมาบ้าง แต่ก็ไม่เคยเห็นมาก่อน
“นี่คือนายน้อยแห่งพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์ขี้เมียเทียน…”
ตื้อวิ๋นหลงพอได้ยินคําถาม ก็ผายมือแนะนําต้วนหลิงเทียนให้อาวุโส 4 รู้จัก จากนั้นก็กล่าวกับตัวนหลิงเทียนว่า “นายน้อย นี่คืออาวุโส 4 ของเผ่ากิเลนข้า ตี้เจี้ย”
“อาวุโสตี้เจี้ย”
ต้วนหลิงเทียนหันไปมองทักตี้เจี้ยด้วยรอยยิ้มบางๆ
“นายน้อยแห่งพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์ขี้เมียเทียน!?”
