พอพูดจบคํา ตื้อวิ๋นหลงก็เดินจากไปทันที
ไม่จําเป็นต้องพูดอะไรมากไปกว่านี้แล้ว
“ศิษย์ที่แท้จริงของฟงชิงหยาง จักรพรรดิสวรรค์แห่งจี้เมี่ยเทียน?”
หลังได้ยินคําพูดของตื้อวิ๋นหลง สองตาของตี้เหวินอวก็หดเล็กลงเร็วไว นางไม่คิดไม่ฝันเลยว่าบุรุษที่เป็นรักแรกพบของนาง และถูกนางพามากักบริเวณไว้ที่บ้าน หมายใช้เวลาเพื่อเข้าไปอยู่ในใจอีกฝ่าย จะมีลูกชายที่มีความเป็นมาใหญ่โตขนาดนี้!
ขณะเดียวกัน ทางด้านต้วนหลิงเทียนเองก็กล่าวเล่าสถานการณ์ในปัจจุบันให้ต้วนหรูเฟิงฟังเรียบร้อย “ท่านพ่อ ท่านไปหาวิธีบอกลากับนางเถอะ แล้วก็อย่าให้นางต้องเจ็บมากนักเล่า เพราะสุดท้ายแล้วนางก็เป็นคนที่ช่วยชีวิตท่าน”
“เฮ่อ เจ้าเห็นพ่อไม่รู้ความรึไงเล่าไหนเลยจะไม่รู้ว่าติดค้างนางแค่ไหน”
ต้วนหรูเฟิงระบายลมหายใจอย่างทอดถอน “อย่างไรก็ตามเรื่องอารมณ์ความรู้สึกของคนเรามันฝืนกันไม่ได้…ข้าคิดถึงก็แต่แม่ของเจ้า ตอนนี้ไม่รู้นางอยู่แห่งหนใดแล้ว ข้าแค่อยากหาแม่เจ้าให้เจอเร็วที่สุดเท่านั้น”
“ตั้งแต่ข้ากลับมาหาแม่เจ้าตอนนั้น พวกเราก็ไม่เคยห่างกันอีกเลย…ไม่รู้ปานนี้นางจะเป็นอย่างไรแล้ว จะดูแลตัวเองได้หรือไม่ก็ไม่รู้”
ต้วนหรูเฟิงเผยความกังวลที่มีต่อลี่หลัวออกมาให้เห็นชัดเจน
