“ซือหลิง? นางอยู่ที่ใดรี!?”
ต้วนหรูเฟิงถาม
“นางอยู่ในโลกใบเล็กภายในร่างข้าเอง เดี่ยวไว้ท่านไปจากที่นี่ได้ก่อน ค่อยเข้าไปพบเจอนางด้านใน
ต้วนหลิงเทียนยิ้ม
ขณะเดียวกับที่ต้วนหลิงเทียนกับต้วนหรูเฟิงคุยกันนั้น ห่างออกไปไม่ไกล ตื้อวิ๋นหลงก็ยืนดูอยู่เงียบๆ และข้างกายตื้อวิ๋นหลงก็มีสตรีนางหนึ่งยืนชมดูเรื่องราวอยู่ เป็นสตรีหน้าตาสะสวยลักษณะ แลดูองอาจห้าวหาญ พร้อมพรั่งไปด้วยความแข็งแกร่งและความอ่อนโยนอย่างลงตัว
นางก็คือหลานสาวของตื้อวิ๋นหลง ตี้เหวินอวี่ ที่กักบริเวณต้วนหรูเฟิงเอาไว้
“มันมันมีลูกชายแล้วจริงๆ?”
จังหวะนี้ตี้เหวินอวี้ก็แลดูเลื่อนลอย ทั้งรู้สึกสูญเสียอย่างอย่างบอกไม่ถูก เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา นางเอาแต่พร่ําบอกตัวเองว่าทุกคําที่บุรุษผู้นั้นกล่าวมานั้น ก็แค่เรื่องโกหก!
อีกฝ่าย ยังไม่มีภรรยา
ไม่มีลูกชาย
แน่นอนว่าตี้เหวินอรู้ดีแก่ใจว่าที่อีกฝ่ายพูดมาอาจเป็นความจริง แต่เพราะนางชมชอบบุรุษผู้นี้มากเกินไป เช่นนั้นนางก็ได้แต่หลอกตัวเองไปวันๆ และคิดอาศัยเวลาเพื่อเอาชนะใจอีกฝ่าย…
“เหวินอวี้เอย… เรื่องราวบางประการ เมื่อสุดมือสอย เจ้าก็จําต้องปล่อยมันไป…”
ตื้อวิ๋นหลงถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ “เรื่องนี้เจ้าต้องฟังข้าลูกชายของหรูเฟิงไม่ธรรมดา ผู้อื่นเป็นถึงศิษย์ที่แท้จริงของฟงชิงหยาง จักรพรรดิสวรรค์แห่งจี้เมี่ยเทียนผู้นั้น”
“เจ้าเองก็เป็นคนมีเหตุผล…”
