“เมิ่งหลัว เจ้าไปพักที่บ้านข้าก่อน เดี๋ยวข้ากลับมาค่อยคุยกัน”
จากนั้นตื้อวิ๋นหลงก็พาต้วนหลิงเทียนเข้าเผ่ากิเลนไปก่อน ส่วนด้านเมิ่งหลัวกับผู้เฒ่าหัวนั้น ตื้อวิ๋นหลงได้ฝากให้คนในหน่วยลาดตระเวนพาไปยังห้องรับแขกของที่พักมัน
หลังติดตามตื้อวิ๋นหลงเข้ามาในเผ่ากิเลนสักพัก ผ่านอาคารมากมายจนมาถึงเขตจวนส่วนตัวหลังหนึ่ง ในที่สุดก็ได้พบเจอต้วนหรูเฟิงอีกครั้ง
ต้วนหรูเฟิงยังเป็นชายวัยกลางคนหน้าตาหล่อเหลาคมเข้มปานหยกเสลาเหมือนเคย หน้าตาแม้ละม้ายคล้ายต้วนหลิงเทียนกว่า 7 ส่วน หากทว่าแลดูนิ่งสงบและสุขุมกว่าต้วนหลิงเทียน
“เทียนเอ๋อ”
พอได้เห็นต้วนหลิงเทียนอีกครั้ง สีหน้าท่าที่ของต้วนหรูเฟิงที่มักนิ่งสงบแลดูสุขุม ก็อดไม่ได้ที่จะแปรเปลี่ยน สองตาเริ่มแดงขึ้นมา จากนั้นก็กอดด้วนหลิงเทียนที่ไม่ได้พบเจอกันเนินนานแนบแน่น ไม่พูดไม่จาอยู่นาน
“ท่านพ่อ!”
ต้วนหลิงเทียนองก็สัมผัสได้ถึงความตื่นเต้นยินดีของบิดาชัดเจน เขาเองก็เช่นกัน เพราะจะไม่ให้เขาไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร?
เขาไม่ได้พบเจอพ่อตัวเองมา 300 กว่าปีแล้ว!
“เทียนเอ๋อ เจ้าได้ข่าวแม่เจ้ารึยัง?”
ต้วนหรูเฟิงเอ่ยถาม
อดีตจ้าวตําหนักเมฆาครามในระนาบเซียน ตอนนี้เป็นดั่งชายวัยกลางคนธรรมดาๆ ที่กําลังเป็นห่วงลี่หลัวผู้เป็นภรรยาอย่างเดียวเท่านั้น
“ท่านพ่อ นอกจากชื่อหลิงกับเทียนหวู่ ตอนนี้ข้าพึ่งจะพบเจอท่านคนเดียว”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวอย่างทอดถอนใจ
