“กล่าวไปข้ายังเคยคิดจะฆ่าบุรุษผู้นั้นเช่นกัน…แต่หลานสาวข้าก็ยืนกรานห้ามข้าอย่างเด็ดขาด”
พูดถึงจุดนี้ ตื้อวิ๋นหลงก็แลดูละอายอยู่บ้าง “ทั้งหมดเพราะข้าไม่ล่วงรู้ความสัมพันธ์ระหว่างนายน้อยกับบุรุษผู้นั้น…หากข้ารู้เรื่องนี้แต่แรกข้าคงส่งคนไปจี้เมี่ยเทียนแต่แรกแล้ว”
ได้ยินคําพูดของตื้อวิ๋นหลง ต้วนหลิงเทียนก็ตระหนักได้ทันทีว่า ลูกสาวของอาวุโสเผ่ากิเลนที่ช่วยบิดาเขาไว้ ที่แท้เป็นหลานสาวที่ไม่ต่างอะไรจากลูกสาวแท้ๆของตื้อวิ๋นหลงนี่เอง
“นายน้อย ข้าสามารถพาท่านไปพบบิดาท่านได้…และข้ายังหวังให้ท่านบอกบิดาให้หาทางทําให้หลานสาวข้าตัดใจให้ได้ด้วยเถอะ หาวิธีให้นางรับทราบว่าเรื่องนี้เป็นไปไม่ได้”
ตื้อวิ๋นหลงกล่าว
เดิมทีหลังได้รับทราบว่าที่แท้ต้วนหรูเฟิงเป็นบิดาศิษย์ที่แท้จริงฟงชิงหยาง มันก็คิดจะสนับสนุนหลานสาวมัน เพราะจะได้มีสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นกับพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์เมี่ยเทียน กระทั่งเรียกว่าได้เป็นดั่งพ่อตาของบิดาศิษย์ที่แท้จริงฟงชิงหยาง
แต่ปัญหาก็คือ….
ผู้อื่นไม่ชอบหลานสาวของมันเลย ไม่มีใจจะใช้ชีวิตอยู่กับหลานสาวของมันแม้แต่นิดเดียว
หาไม่แล้วไฉนหลานสาวของมัน ถึงต้องขอให้มันกักบริเวณชายคนนั้นไม่ให้ออกไปไหนด้วย?
“ข้าหวังแค่ว่ายาโถวน้อยนั่นจะเจ็บเพียงครั้ง แต่ตัดใจได้เสียที…”
ตื้อวิ๋นหลงกล่าวถึงจุดนี้ ก็กล่าวชวนต้วนหลิงเทียน “นายน้อย ท่านตามข้ามาเถอะ”
