สายตาต้วนหลิงเทียนฉายชัดถึงความคาดหวัง
“ที่แท้ต้วนหรูเฟิงเป็นบิดาของนายน้อยนี่เอง!”
ตื้อวิ๋นหลงพอได้ฟังก็คลี่ยยิ้มเจื่อนๆทันที “นายน้อย ข้าเองก็รับทราบเรื่องบิดาท่านดีเพราะกล่าวไปแล้ว ข้ากับคนที่จับตัวบิดาท่านมากักตัวไว้ที่เผ่ากิเลนเราก็สนิทกันเป็นที่สุด…”
“เพราะนางเป็นหลานสาวของข้าเอง….ตี้เหวินอวี้”
กล่าวได้ว่าในเผ่ากิเลน ตื้อวิ๋นหลงเป็นดั่งผู้อุปถัมภ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของตี้เหวินอวี้เลยก็ว่าได้
เพราะบิดามารดาของตี้เหวินอวี้ได้ตกตายอย่างกะทันหันเมื่อนานมาแล้ว ตอนนั้นตี้เหวินอวก็ยังเล็ก ตื้อวิ๋นหลงที่รับนางมาเลี้ยงแต่เล็กแต่น้อยจึงเห็นหลานคนนี้ไม่ต่างอะไรกับลูกสาวแท้ๆของตัวเองเลย
“ที่แท้นางก็คือหลานสาวของอาวุโสตื้อวิ๋นหลง”
ต้วนหลิงเทียนได้แต่คลี่ยิ้มแหยๆออกมา ไม่คิดเลยว่าใต้หล้าจะมีเรื่องบังเอิญพรรค์นี้อยู่จริงๆ ตื้อวิ๋นหลงที่เมิ่งหลัวรู้จัก กลับเป็นผู้ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องราวโดยตรง
“ขอบอกนายน้อยตามตรง เรื่องนี้จะว่าจัดการง่ายก็ง่าย แต่จะว่ายากมันก็ยากจริงๆ เพราะหลานข้าเอาแต่ใจนัก ข้าเองก็จนปัญญากับนางแล้วเหมือนกัน”
ตื้อวิ๋นหลงขมวดคิ้วกล่าวด้วยสีหน้าทําอะไรไม่ได้ “อันที่จริงข้าเองก็เคยเกลี้ยกล่อมนางเรื่องนี้หลายรอบแล้ว ว่าแตงห่ามที่ผืนเด็ดย่อมไม่หวาน…ในว่านโช่วเทียนก็มีบุรุษอีกมากมายที่มีพรสวรรค์ทั้งความเข้าใจสูงส่ง ไฉนถึงต้องมาจมกับบุรุษเพียงคนเดียวด้วยด้วย”
