ไม่นานต้วนหลิงเทียนก็ตระหนักได้ว่าที่แท้มันเป็นเพราะอะไร “ว่ากันตามตรงเดิมที่ตอนที่ข้าขึ้นสู่สวรรค์ในระนาบเหยียนหวง ข้าเองก็สมควรปรากฏตัวในอวี้หวงเทียน แต่สุดท้ายเพราะการชนกันของระนาบเทพทุกๆรอบหมื่นปี ข้าก็เลยไปโผล่ที่หลิงหลัวเทียน
“กล่าวได้ว่าท่านพ่อเองก็อยู่ในสถานการณ์เดียวกับข้า…”
อย่างไรก็ตามปกติมนุษย์ที่ขึ้นสู่ว่านโชวเทียนสมควรถูกสัตว์อมตะของว่านโซ่วเทียนฆ่าทิ้งกันหมด เพราะที่นี่ต่อต้านเผ่าพันธุ์มนุษย์มาก”
“ดูเหมือนว่าการที่ลูกสาวของอาวุโสเผ่ากิเลนต้องตาพึงใจท่านพ่อและช่วยท่านพ่อเอาไว้ รวมถึงพากลับไปเผ่ากิเลน จะเป็นโชคดีของท่านพ่อแล้วจริงๆ
“ไม่งั้นหากให้ท่านพ่อเตร็ดเตรในว่านโชวเทียนคนเดียว…เกรงว่าสถานการณ์ในแต่ละวันคงไม่พ้น 9 ตาย 1 รอด”
พอคิดได้ถึงจุดนี้ ต้วนหลิงเทียนก็รู้สึกขอบคุณลูกสาวของอาวุโสเผ่ากิเลนคนนั้นที่เขายังไม่เคยพบเจออย่างมากจริงๆ
สําหรับเรื่องที่ถูกกักบริเวณน่ะเหรอ?
กักบริเวณอันประเสริฐ
หากไม่ใช่ลูกสาวของผู้อาวุโสเผ่ากิเลนคนนั้นพาท่านพ่อไปกักบริเวณไว้ไม่รู้ท่านพ่อของเขาจะยังมีชีวิตรอดอยู่ในว่านโซ่วเทียนจนถึงวันนี้ได้หรือไม่!
“ไม่คิดเลยว่าท่านพ่อพึ่งจะพลัดหลงกับท่านแม่ไม่ทันไร..กลับได้รับการอุปถัมภ์จากบุปผาริมทางของว่านโซ่วเทียนซะแล้ว”
ต้วนหลิงเทียนได้แต่คลี่ยิ้มออกมาอย่างโล่งอก
“พี่ใหญ่หลิงเทียน?”
