เพราะท้ายที่สุดแล้ว ในว่านโซ่วเทียนแห่งนี้ ผู้คนกว่า 99 ในร้อยส่วน ล้วนเป็นสัตว์อมตะ มีมนุษย์อยู่น้อยมาก ครอบครัวของเขาเองก็ไม่น่าจะมาอยู่ที่นี่ได้
“เสี่ยวจิน จะว่าไปตอนนี้ก็น่าจะไปส่งเจ้ากลับหุบจันทร์โลหิตได้แล้ว…เจ้าคิดจะกลับเลยหรือไม่?”
ต้วนหลิงเทียนเอ่ยถามเสี่ยวจินที่อยู่ภายในโลกใบเล็กภายในกายของเขา
“พี่ใหญ่หลิงเทียนท่านไม่ต้องการเสี่ยวจินแล้วเหรอ?”
เสี่ยวจินกล่าวถามด้วยน้ําเสียงน่าสงสาร
“เจ้าพูดเหลวไหลอะไรของเจ้ากันไฉนพี่ใหญ่ถึงจะไม่ต้องการเจ้าล่ะ?”
ต้วนหลิงเทียนพูดไม่ออกอยู่บ้าง ยาโถวน้อยแสนซนคนนี้คิดเล่นอะไรอีก?
พอต้วนหลิงเทียนกล่าวจบคํา เสียงหัวเราะคิกคักของเสี่ยวจินก็ดังขึ้น “ในเมื่อพี่ใหญ่หลิงเทียนยังต้องการเสี่ยวจินอยู่เช่นนั้นให้เสี่ยวจินอยู่บ่มเพาะในโลกใบเล็กของพี่ใหญ่ต่อนะ!”
“พี่ใหญ่หลิงเทียน บ่มเพาะในโลกใบเล็กท่านดีกว่ากลับไปใช้ห้องบ่มเพาะพิเศษที่หุบจันทร์โลหิตมากเลย…”
“รอให้ข้ากลายเป็นจักรพรรดิอมตะ 10 ทิศเมื่อไหร่ ไม่ต้องกลัวศัตรูหน้าไหน ไว้ค่อยกลับหุบจันทร์โลหิตก็ยังไม่สาย!”
“ฮีย! ถึงตอนนั้นนะ ข้าจะทําให้ทุกคนต้องมองข้าด้วยความอึ้ง!”
