“ศิษย์พี่หญิงใหญ่ ศิษย์พี่รอง ศิษย์พี่หญิง 3 ศิษย์พี่หญิง 4 ศิษย์พี่ 5 ศิษย์พี่หญิง 6.เช่นนั้น ข้าต้องขอตัวลาไปก่อน ไว้พบกันใหม่”
หลังอําลาฉือหล่าง ต้วนหลิงเทียนก็หันไปกล่าวคําลาเหล่าศิษย์พี่ก่อนจะเห็นร่างจากไปพร้อมผู้เฒ่าหัว
หลังมองส่งจนแผ่นหลังต้วนหลิงเทียนกับผู้เฒ่าหัวหายลับตาไปแล้ว ศิษย์ในด้านของฉือหล่างค่อยดึงสติกลับมาอยู่กับร่องกับรอยได้อีกครั้ง
ยกเว้นฉือหย่าชี ทุกคนรู้สึกเสมือนทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเป็นความฝันอย่างไรอย่างนั้น ศิษย์น้องเล็กของพวกมันกลายไปเป็นศิษย์ของจักรพรรดิสวรรค์แห่งจี้เมี่ยเทียนแล้ว?
นี่มันราวกับฝันไปไม่ใช่รึไง?
“ฉือหล่าง”
ตอนนี้เองก่อนที่ทั้งหมดจะแยกย้ายจากไป จักรพรรดิอมตะวิเวกเย็นเยือกกับจักรพรรดิอมตะ เมฆดุริยะที่นั่งเงียบมาพักใหญ่ ก็หันไปกล่าวกับฉือหล่างว่า “หลังจากวันนี้หากจ้าววังคิดสร้างปัญหาอะไรให้เจ้า พวกเราไม่นิ่งดูดายแน่”
“หากมันยืนกรานจะทําให้เจ้าต้องลําบากใจหรือขายหน้า ต่อให้ต้องออกจากวังเทียนฉือ พวกเราก็จะช่วยเจ้าเอง”
เห็นได้ชัดว่าจักรพรรดิอมตะสมญานามทั้ง 2 ของวังเทียนฉือ ได้ซาบซึ้งไมตรีของต้วนหลิงเทียนที่ไม่เป็นฆ่าพวกนาง
ด้านต้วนหลิงเทียนหลังออกจากวังเทียนฉือแล้ว เขาก็เดินทางไปยังว่านโซ่วเทียนต่อทันที พอไปถึงก็ส่งขอความออกไปโดยอาศัยลูกแก้ววิญญาณของครอบครัวเป็นสื่อ อย่างไม่ได้หวังผลอะไรมากนัก
