เนื่องจากต้วนหลิงเทียนไม่คิดเอาชีวิตพวกนางทั้งคู่ เช่นนั้นตอนนี้พวกนางจึงยังรอดชีวิตอยู่ได้
“ข้าไม่ได้มีความแค้นความบาดหมางอะไรกับพวกท่าน ทั้งหมดที่พวกท่านทําก็แค่ทําตามคําสั่งเท่านั้น เช่นนั้นก็แล้วกันไปเถอะ เพราะข้าเองก็ไม่รู้จะฆ่าพวกท่านไปทําไม”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวพลางยักไหล่
“ศิษย์น้องเล็ก!”
ตอนนี้เองหงเฟยก็เร่งรุดเหินร่างมาหยุดเบื้องหน้าต้วนหลิงเทียน ทั้งยกหมัดอ้วนๆชกมาที่กลางอกต้วนหลิงเทียนอย่างมันส์มือ “ร้ายกาจ! โคตรร้ายกาจ! เจ้าซ่อนตัวได้โคตรร้ายกาจนัก ข้าล่ะนึกว่าวันนี้ต้องฉิบหายลงหลุมไปพร้อมเจ้าซะแล้ว!”
“ศิษย์น้องเล็กอ่า วันหลังมีอันใดบอกมาเลยได้หรือไม่?”
“เจ้าทําเช่นนี้ไม่ดีต่อใจดวงน้อยๆของศิษย์พี่หญิง 3 เข้าใจหรือไม่…”
หูเหม่ยเองก็ยกมือขึ้นกุมอกพลางกล่าวด้วยน้ําเสียงหยอกล้อ ไม่ได้แลกริ่งเกรงอะไร ฐานะต้วนหลิงเทียนในปัจจุบันแม้แต่นิดเดียยว
“ศิษย์น้องเล็ก เจ้านับว่าซ่อนได้ลึกยิ่ง ปิดพวกเราเสียมิดเลย”
เวิ่นหว่านเอ๋อยังอดไม่ได้ที่จะกล่าววออกมาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
แม้ว่าศิษย์พี่คนอื่นๆของต้วนหลิงเทียนจะไม่ได้พูดอะไร แต่ในแววตาก็ฉายความซับซ้อนไม่น้อย
“ครู”
ต้วนหลิงเทียนหันไปมองกล่าวกับฉือหล่างด้วยรอยยิ้มบางๆ “หลังเกิดเรื่องในวันนี้ ข้าว่าท่านอยู่ที่วังเทียนฉือต่อ ก็คงรู้สึกไม่สนิทใจแน่…หรือท่านจะไปอยู่กับข้าที่พระราชวังจักรพรรดิสวรรค์ดี?”
