เชวียหงอพยักหน้า “เช่นนั้นศิษย์หลานต้วนไปจัดการสะสางเรื่องราวเถอะ ว่างเมื่อใดค่อยมาเยือนพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์ของลุงได้ทุกเมื่อ”
“ในเมื่อศิษย์หลานต้วนไม่มีใดแล้วเช่นนั้นลุงขอตัวก่อน”
เซวียหงอวี้ กล่าวคําลาต้วนหลิงเทียน จากนั้นก็หันไปป้องมือประสานกล่าวคําลาผู้เฒ่าหัว ก่อนที่จะพาจักรพรรดิอมตะสมญานามทั้ง 2 จากไป
ด้านโหยวเฟิงอวี่ ก็ถูกพาไปด้วยเช่นกัน
เดิมที่เชวียหงอวี้ คิดให้หลานชายมันกล่าวคําขอโทษด้วนหลิงเทียนอีกสักครั้ง แต่พอเห็นสีหน้าแววตาของโหยวเฟิงอวี่แล้ว มันจึงไม่คิดทําอะไรแบบนั้นต่อ และเลือกที่จะหอบหิ้วหลานจากไปด้วยทันที
พอได้เห็นสีหน้าแววตาของโหยวเฟิงอวี่ มันไหนเลยจะไม่รู้อารมณ์ของผู้หลานในตอนนี้
หากมันยังคิดผลักดันหลานอีก เกรงว่าอีกฝ่ายได้สติแตกแน่!
หลังเชวียหงอกี้พาคนเหินห่างจากไปแล้ว ไม่ว่าจะจักรพรรดิอมตะวิเวกเย็นเยือกหรือจักรพรรดิอมตะเมฆดุริยะ ก็แลดูกระอักกระอ่วนเล็กน้อย สุดท้ายหลังจากทั้งคู่หันไปมองสบตากันเองครู่หนึ่ง ก็หันมาประสานมือโค้งคํานับถ้วนหลิงเทียน “ต้วนหลิงเทียน ขอบคุณท่านที่เมตตาละเว้นพวกเรา”
ทั้งคู่รู้ดี
เมื่อครู่หากต้วนหลิงเทียนคิดเอาชีวิตพวกนาง น่ากลัวแค่เอ่ยคําเดียว ไม่เชวียหงอวี้ลงมือเอง ก็ต้องเป็นจักรพรรดิอมตะสมญานามทั้ง 2 ที่ติดตามเชวียหงอวี้มา ลงมือฆ่าพวกนางตายในพริบตาแน่
