ในสายตาของต้วนหลิงเทียน เหล่าจักรพรรดิอมตะสมญานามของวังเทียนฉือนั้น นอกจากครูของเขาฉือหล่างแล้ว จักรพรรดิอมตะวิเวกเย็นเยือก จักรพรรดิอมตะเมฆดุริยะแล้ว จักรพรรดิอมตะคนอื่นๆไม่เว้นโหยวเฟิงอวี่ ล้วนสมควรฆ่าให้ตายหมดสิ้น
อย่างไรก็ตาม เขารู้ดีว่าวันนี้ไม่อาจฆ่าโหยวเฟิงอวี่ได้
เชวียหงอวี้นั่นจะอย่างไรก็เป็นจักรพรรดิสวรรค์แห่งอู๋หยาเทียน ถึงแม้อีกฝ่ายอาจจะหวาดกลัวอาจารย์ที่เขาไม่เคยพบหน้าอยู่หลายส่วน อย่างไรก็ตามอาจารย์ของเขาฟงชิงหยางก็ไม่ได้อยู่ที่นี่ เช่นนั้นคิดบีบให้มันฆ่าหลานแท้ๆ เกรงว่าคงยากยิ่งกว่าเคี่ยวเข็ญคนธรรมดาให้ขึ้นสวรรค์
อาศัยตัวเขายังไม่มีบารมีขนาดนั้น
ด้วยเหตุนี้ต้วนหลิงเทียนจึงรู้ดี ว่าไม่อาจบีบให้เชวียหงอเข่นฆ่าโหยวเฟิงอวี่ที่เป็นหลานชายได้แน่นอน ถึงจะพูดไป แต่เชวียหงอวี้ก็คงหาทางบ่ายเบี่ยงไม่ลงมือจนได้
อย่างไรโหยวเฟิงอวี่ก็เป็นหลานชายของมันทั้งคน
“ศิษย์หลานต้วน ไปนั่งเล่นที่พระราชวังจักรพรรดิสวรรค์ของข้าสักหน่อยดีหรือไม่?”
เชวียหงอวี้กล่าวชวนต้วนหลิงเทียนด้วยรอยยิ้มอบอุ่น แลดูสุภาพมากไมตรีนัก เรียกว่าคล้ายแปลงร่างเป็นผู้อาวุโสใจดี ที่กําลังมองชมบุตรหลานมากอนาคต
“จักรพรรดิสวรรค์เขวีย วันหน้าหากข้าว่างต้องไปรบกวนแน่ แต่วันนี้ข้ามีธุระที่ต้องไปสะสางอยู่อีก”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวคําปฏิเสธ
“เอาล่ะ”
