พอรับทราบว่าทั้งๆที่อีกฝ่ายมีกําลังจํากัด แต่ยังกล้าออกหน้ายืนกรานเพื่อปกป้องเขา ไม่หวั่น แม้ต้องเผชิญหน้ากับเหล่าผู้เข้มแข็งเหนือกว่าและไม่มีคนไหนอ่อนด้อยกว่าเลย…สิ่งนี้ยังต่างอะไร กับการต่อต้านใต้หล้าเพื่อคนๆเดียว?
“ฉือหล่าง!!”
จักรพรรดิอมตะไว้ใจ เหลยอิง มองจ้องฉือหล่างตาขวางเอ่ยกล่าวคําออกมาเสียงหนัก “ต้วนหลิงเทียนนั่นมันไม่เพียงแต่จะฆ่าลูกชายคนเดียวของข้า แต่ยังปล่อยนักโทษในคุกหมื่นพันธนาการ ไม่เว้นจักรพรรดิสมญานามที่ใต้เท้าจักรพรรดิสวรรค์จับมาขังด้วยตัวเอง!”
“แต่ตอนนี้เจ้ายังมีหน้ามาปกป้องมันอีกหรือ?!”
กล่าวจบคํามุมปากเหลยอิงก็ยกยิ้มแสยะหยันหยามถึงขีดสุด เพราะนางรู้ดีว่าการออกตัว ของฉือหล่างถูกกําหนดให้ไร้ค่า ด้านจ้าววังเทียนฉือไม่มีทางปล่อยให้ต้วนหลิงเทียนรอดไปไหนแต่โดยดีแน่!!
“ฉือหล่าง!”
จักรพรรดิอมตะฟ้าลี้ลับ เหลือบมองฉือหล่างด้วยสายตาเย็นชากล่าวคําทับถมถากถางว่า “ความสัมพันธ์ฉันท์ศิษย์อาจารย์ของพวกเจ้าช่างน่าซาบซึ้งเหลือเกิน…แต่วันนี้สารเลวน้อยนั่นไม่อาจหนีความตายได้พ้น! หากเจ้าคิดจะสอดมือเข้าช่วยมัน ข้าก็ไม่รังเกียจที่จะสู้กับเจ้าสักครา ข้าเองก็อยากจะรู้ว่าหลากปีที่ผ่าน เจ้ามีความก้าวหน้าอันใดหรือไม!”
กล่าวถึงท้ายประโยค น้ำเสียงของจักรพรรดิอมตะฟ้าลี้ลับก็ไม่ขาดการปรามาสแม้แต่น้อย
“ฉือหล่าง อย่าได้คิดสอดมืออย่างโง่งม!”
