ในสายตาของฉือหลาง การช่วยเหลือนักโทษของคุกหมื่นพันธนาการให้แหกคุกหลบหนีไปโดยเฉพาะจักรพรรดิอมตะสมญานามในเรือนจําชั้น 3 ที่จักรพรรดิสวรรค์อู๋หยาเทียนจับมาขังด้วยตัวเอง สิ่งนี้ไม่ใช่แค่การหักหน้าวังเทียนฉืออย่างแรง กระทั่งยังไม่ต่างอะไรจากการหักหน้าจักรพรรดิสววรรค์แห่งอู๋หยาเทียนด้วย!
แต่ไม่ทันจะถึงร้อยปี ต้วนหลิงเทียนดันย้อนกลับมาหน้าตาเฉย?
นี่สะกดคําว่าตายไม่เป็นแล้วหรือไร?
“ครู ที่ขากลับมาวันนี้ก็เพื่อขอขมาท่านกับศิษย์พี่ข้าส่งข้อความไปหาทุกคนแล้ว จะได้ขอขมาทุกคนต่อหน้าสําหรับเรื่องที่เกิดขึ้นวันนั้น
ต้วนหลิงเทียนกล่าวขอโทษออกมารอยยิ้มแหยๆ
“เจ้ายังมัวมาขอขมงขอขมาอะไรอีก รีบหนีไปเสีย! หนีไปให้ไกล ยังต้องไปให้พ้นจากที่นี่โดยเร็ว…เดี๋ยวพอพวกจ้าววังมาถึงตอนนั้นเจ้าคิดจะหนีก็หนีไม่ได้แล้ว!”
ฉือหล่างกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงร้อนใจ
การกลับมาของต้วนหลิงเทียน แน่นอนว่าเป็นเรื่องน่ายินดีและทําให้มันดีใจไม่น้อย
อย่างไรก็ตามพอคิดว่าตอนนี้ต้วนหลิงเทียนได้กลายเป็นศัตรูตัวฉกาจของวังเทียนฉือไปแล้ว ฉือหล่างก็ฟื้นคืนสติ และอดไม่ได้ที่จะหลั่งเหงื่อเย็นแทนต้วนหลิงเทียน ขณะเดียวกันก็คิดให้ต้วนหลิงเทียนรีบหนีไปให้ไกลที่สุด! และไม่ต้องย้อนกลับมาอีก!
หรืออย่างน้อยๆก็ต้องจากไป จนมีพลังฝีมื่อถึงขั้นจ้าววังเทียนฉือกับจักรพรรดิสวรรค์แห่งอู๋หยาเทียนไม่อาจทําอะไรได้ก่อน ค่อยหวนกลับมา!!
