ต้วนหลิงเทียนเห็นท่าทางของนางก็ได้แต่ยิ้มแหยๆ เร่งขอโทษซ้ำๆ
ถึงแม้วันที่เขาหลบหนีออกจากววังเทียนฉือวันนั้น อีกฝ่ายก็แลดูดุร้ายกับเขา แต่อันที่จริงนางก็ทุ่มสุดตัวเพื่อให้เขาหลบหนีออกไป
เขาย่อมซาบซึ้งน้ำใจของนางไม่น้อย
เขายังรู้อีกด้วยว่าการกระทําเช่นนั้น สําหรับศิษย์พี่หญิงใหญ่แล้ว มันสร้างแรงทัดทานให้กับนางขนาดไหน
“ว่าแต่เจ้า….คงยังไม่ลืมที่ข้าพูดไปวันนั้นสินะ?”
ฉือหย่าชีมองกล่าวกับต้วนหลิงเทียนด้วยใบหน้าเคร่งขรึม “วันนั้นข้าบอกเจ้าไปแล้วว่าหากให้ข้าเจอเจ้าอีกครั้ง ข้าจะจับเจ้าไปขังคุกหมื่นพันธนาการ หรือเจ้าแสร้งทําเป็นหูหนวกไม่ได้ยินคําพูดข้า?”
“ข้าจักให้เวลาเจ้า 3 ลมหายใจ รีบหายไปให้พ้นหน้าข้าเสีย ทั้งออกไปจากวังเทียนฉือให้ไว หาไม่แล้วข้าจะจับเจ้ากลับไปขังไว้ในคุกหมื่นพันธนาการ!”
ฉืออย่าชี กล่าวกับต้วนหลิงเทียนด้วยสีหน้าท่าที่แลดูดุร้ายเอาเรื่องนัก
และแทบจะพร้อมๆกกันกับที่ฉือหย่าชีกล่าวจบคํา เสียงผ่านพลังจากศิษย์พี่ทั้งหลาย ก็ดังขึ้นเข้าหูเขาอย่างพร้อมเพรียง
“ศิษย์น้องเล็กเชื่อฟังศิษย์พี่ 6! ตอนนี้เจ้ารีบหนีไปเร็วเข้า! เดี๋ยวพอจ้าววังมาได้ฉิบหายกันพอดี!!”
“ศิษย์น้องเล็กรีบหนีไปเร็ว ที่ศิษย์พี่หญิงใหญ่กล่าวเช่นนั้น แม้ปากร้ายแต่ที่แท้นางหวังดี อยากให้เจ้ารีบจากไปอย่างปลอดภัย”
