ซูหลี่ชักหน้างุนงงยิ่งมาก็ยิ่งสับสน “แม่นาง…ท่านเป็นผู้ใดกันแน่? ข้าลองไถ่ถามตัวเองดูก็บอกได้ทันทีว่าหากเป็นคนที่ข้ารู้จักข้าไม่มีทางลืม แต่ในความทรงจําของข้ากลับไม่มีแม่นางท่านอยู่เลย…”
เป็นธรรมดาว่ายังมีคําพูดบางอย่างที่ซูหลีไม่ได้พูดออกมา
มันเองก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่สตรีที่มันมั่นใจว่าไม่เคยพบเจอคนนี้ กลับให้ความรู้สึกคุ้นเคยกับมันอย่างประหลาด
“ฮ่าๆๆ…เสี่ยวจิน เลิกล้อพี่ใหญ่ซูหลี่ของเจ้าได้แล้ว”
ต้วนหลิงเทียนหัวเราะขบขัน เพราะนานๆทีถึงจะได้เห็นซูหลี่ผู้มาดนิ่งทําหน้าเอ๋ออะไรแบบนี้
“เสี่ยวจิน!?”
ได้ยินวาจากระตุ้นความจําของต้วนหลิงเทียน ในหัวซูหลี่พลันปรากฏฉากความทรงจําแล่นย้อนฉับไว ก่อนจะปรากฏร่างเด็กหญิงตัวน้อยในชุดสีทองเด่นหราขึ้นมา
“เป็นเจ้าเองหรือเสี่ยวจิน!?”
ซูหลีไม่แปลกใจเลยว่าไฉนอีกฝ่ายถึงทําให้มันรู้สึกคุ้นเคยแบบแปลกๆ ราวกับเคยพบเจอกันมาก่อน ที่แท้เด็กหญิงตัวน้อยนั่น ก็โตเป็นสาวแล้วนี่เอง!
“พี่ใหญ่ซูหลี่ท่านน่าทึ่งมาก…ข้าได้ยินพี่ใหญ่หลิงเทียนเล่าเรื่องของท่านให้ฟังแล้ว จึงรู้ว่าท่านเองก็ประสบผลสําเร็จในระนาบเทวโลกด้วย แถมด่านพลังฝึกปรือยังร้ายกาจไม่ธรรมดาอีก!”
เสี่ยวจินยิ้ม
“ข้าเองก็ไม่คิดเลยว่าจะได้พบเจอสหายเก่าครั้งยังอยู่ในระนาบเซียนที่ระนาบเทวโลกอีกครั้ง…กล่าวไปในปีนั้นข้าต้องขอบคุณพวกเจ้ากับพวกเสี่ยวเฮยเสี่ยวไปมาก ที่คอยคุ้มภัยข้าช่วงไม่ได้สติ..”
