ในตอนนั้นที่อวิ๋นชิงเหยียนพาครอบครัวและมิตรสหายของต้วนหลิงเทียนไปยังดินแดนการล่มสลายแห่งทวยเทพ มู่อีอีก็ได้ถูกพาตัวไปด้วย เช่นนั้นนางก็เลยถูกเซี่ยเจี๋ยส่งตัวหลบหนีออกมาจากดินแดนการล่มสลายแห่งทวยเทพเช่นกัน
ส่วนตอนนี้นางไปอยู่ที่ไหนแล้ว ไม่มีใครบอกได้
อย่างไรก็ตาม ทันทีที่ต้วนหลิงเทียนได้ยินวาจาประโยคนี้ของเฟิ่งเทียนหวู และพบว่านอกจากเขาเฟิ่งเทียนหวู่ กับหานเฉวี่ยไน และมู่อีอี ที่ยังมีชีวิตแล้ว
7 ทวาราเที่ยงแท้คนอื่นๆได้ตกตายไปหมดสิ้น
“ตายหมดแล้ว?”
วาจานี้ของเฟิงเทียนหวู่ ทําให้สีหน้าต้วนหลิงเทียนเปลี่ยนไปมหันต์ ดวงตาเริ่มฉายชัดถึงความเคียดแค้นชิงชัง สองหมัดกําแน่น “อวินชิงเหยียน อวินชิงเหยียน…หากไม่ฆ่าเจ้าให้ตาย ข้า ต้วนหลิงเทียนไม่ขออยู่เป็นคน!”
“รอข้าก่อนเถอะ…เจ้ารอข้าก่อน! ช่องทางเชื่อมต่อระหว่างระนาบเทพกับระนาบเทวโลกเปิดออกเมื่อไหร่ ข้าจะดั้นด้นขึ้นไประนาบเทพเพื่อหาเจ้า!”
ต้วนหลิงเทียนในปัจจุบันแลดูดุร้ายอํามหิตนัก ทั่วร่างแผ่พุ่งกลิ่นอายฆ่าฟันออกมาอย่างไม่คิดจะกักเก็บ ทําให้ผู้คนรอบข้างอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหนาวสะท้านจับใจ
“แล้วลูกแก้ววิญญาณของคนอื่นๆล่ะ…เป็นเช่นไรแล้ว”
ต้วนหลิงเทียนหันไปมองถามเฟิ่งเทียนหวูด้วยสายตาจริงจัง
