“ในมือของข้ากับซือหลิง พวกเรามีลูกแก้ววิญญาณของพี่สาวเฟยเอ๋อ เนี่ยนเทียน ลุงหรูเฟิ่ง ป้าลี่หลัว เฉวี่ยไนแล้วก็ลูกแก้ววิญญาณของท่านพ่อข้า ทั้งหมดยังไม่แตกสลาย ส่วนลูกแก้ววิญญาณของอาวุโสไปลี่หงข้าไม่มี…แต่ท่านพ่อของข้าสมควรมี เช่นนั้นข้าเองก็บอกไม่ได้ว่าอาวุโสไป๋ลี่หงเป็นเช่นไรแล้ว”
เฟิงเทียนหวู่กล่าว
“เฮ่อ…เช่นนี้ก็ดี”
พอได้ยินวาจาของเฟิงเทียนหวู่ ต้วนหลิงเทียนที่ใจเต้นระส่ำขณะรอฟัง ก็พอได้ระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ขณะเดียวกันเขาก็ได้แต่หวังว่าไปลี่หงรวมถึงคนอื่นๆจะไม่เป็นอะไร หาไม่แล้วเขาคงยากจะอภัยให้ตัวเองได้
เพราะสุดท้าแล้วที่ไฉนทุกคนต้องมาพบพานกับหายนะครั้งยิ่งใหญ่เช่นนี้
ทั้งหมดเป็นเพราะเขา
หากไม่ใช่เพราะอวินชิงเหยียนเกลียดเขา รวมถึงคิดบีบคั้นให้เค่อเอ๋อไปจากเขา…ญาติสนิทมิตรสหายของเขาคงไม่ถูกอวินชิงเหยียนจับมาเป็นตัวประกัน เพื่อบีบคั้นให้เค่อเอ๋อกลับไปดินแดนแห่งการล่มสลายของทวยเทพกับมัน
“พวกเราย้อนกลับไปยังพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์ก่อน แล้วไปค้นหาชื่อระนาบเทวโลกต่างๆ จากนั้นเทียนหวู่เจ้ากับซือหลิงก็มอบลูกแก้ววิญญาณของทุกคนให้ข้า ข้าจะไปตระเวนตามระนาบเทวโลกต่างๆเพื่อตามหาทุกคนเอง”
ต้วนหลิงเทียนหันไปมองเฟิงเทียนหวู่กับต้วนซือหลิง และฟังจากวาจาที่กล่าว ก็เห็นชัดว่าเขาเตรียมจะเดินทางไปยังระนาบเทวโลกต่างๆ เพื่อตามหาตัวทั้งรวบรวมญาติสนิทมิตรสหายของเขาเพียงลําพัง
