“ดูจากเวลาแล้วทุกคนที่สมควรถูกพลังวิญญาณฟ้าดินในระนาบเทพขัดเกลาชําระมาตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่ สิบในสิบสมควรขึ้นสู่ระนาบเทวโลกกันหมดแล้ว!”
ต้วนหลิงเทียนกล่าว
“พี่ใหญ่ต้วน ข้าจะไปกับท่านด้วย”
เฟิ่งเทียนหวู่เอ่ยออกเสียงขรึม
“ท่านพ่อ ข้าเองก็อยากไปกับท่าน”
ต้วนซือหลิงก็เร่งกล่าวออกมาอีกคน
ทั้งคู่ที่ได้ยินคําพูดของต้วนหลิงเทียนเมื่อครู่ ก็ตระหนักได้ว่าต้วนหลิงเทียนคิดให้พวกนางรออยู่ที่พระราชวังจักรพรรดิสวรรค์แห่งเมี่ยเทียน แล้วออกไปตามหาทุกคนด้วยด้วยตัวเอง
“พวกเจ้า บ่มเพาะที่พระราชวังจักรพรรดิสวรรค์ไปพลางๆก็ได้”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม
ทว่าพอกล่าวจบ เขาก็ฉุกคิดเรื่องสําคัญได้ออก “ช่างเถอะ ข้าดันลืมไปว่าลูกแก้ววิญญาณที่ข้าเคยให้ทุกคนเอาไว้สมควรเสื่อมแล้ว ถึงข้าติดต่อไปแต่ทุกคนก็คงไม่มีทางติดต่อหาข้าได้ นอกจากนั้นการบ่มเพาะพลังในพระราชวังจักรพรรดิสวสรรค์ ก็ไม่ได้ดีไปกว่าในโลกใบเล็กของข้าเลย พวกเจ้าก็ไปด้วยกันกับข้าเถอะ”
สภาพแวดล้อมในการบ่มเพาะของพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์ ถึงแม้จะเหนือกว่าที่ไหนบนระนาบเทวโลก แต่มันก็ไม่ได้ดีไปกว่าสภาพแวดล้อมในการบ่มเพาะภายในโลกใบเล็กของต้วนหลิงเทียนเลย
เพราะพลังวิญญาณฟ้าดินในโลกใบเล็กภายในกายของเขา มันมาจากซากระนาบเทพที่ล่มสลาย
