งนางหนึ่ง “ศิษย์พี่หญิงหลัว ขออภัยด้วย ข้ามิอาจรับภารกิจของเจ้าได้แล้ว ขอตัวก่อน”
“ใครให้เจ้าไป?”
หลัวอีเฟยเหินเข้ามา
“ข้าต้องไป!” เยี่ยอู๋ฉิงกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว
หลัวอีเฟยนำโอสถอันแผ่กฎเคล็ดพลังออกมาเม็ดหนึ่ง ส่งให้กับเจียงผิงอัน
“เอ้า โอสถนี้ชื่อโอสถหกวงจรจักรวาล แม้จะเป็นบาดแผลที่ยอดฝีมือขั้นปลายขอบเขตบูรณาการทำไว้ก็รักษาได้”
เห็นเช่นนี้ ผู้ฝึกตนเบื้องหลังก็เบิกตากว้าง รีบเข้ามาจะรั้งไว้
“ศิษย์พี่หญิงหลัว ไฉนต้องมอบโอสถราคาแพงนี้ให้ผู้ที่ไม่รู้จักด้วย?”
“นั่นสิ โอสถนี้ราคาแพงล ้าค่ายิ่ง ต่อให้ขาย คนผู้นี้ยังไม่มีปัญญาจ่ายไหวเลย”
ดวงตาของพวกเขาเรืองประกายริษยา หากมอบโอสถนี้ให้พวกเขาเสียแทน พวกเขาก็จะได้แต้มผลงานมากมาย
หลัวอีเฟยสุดทนกับคำเกลี้ยกล่อมกับคนทั้งหลาย “ข้าเต็มใจจะให้ มิต้องให้พวกเจ้าคอยสอน”
หลัวอีเฟยยัดโอสถใส่มือเจียงผิงอัน แล้วจึงกอดแขนเยี่ยอู๋ฉิงเอียงคอยิ้มให้เขา “ยังไม่รีบขอบคุณข้าอีก”
เยี่ยอู๋ฉิงกล่าวอย่างเคร่งขรึม “ขอบคุณมาก”
หลัวอีเฟยยิ้มแก้มปริ ชายผู้นี้เย็นชาเสมอมา ไม่ว่านางจะกระแซะเข้าใกล้เพียงไรก็ไม่เป็นผล ในที่สุดวันนี้นางก็ได้กอดเขาเสียที
ยามผู้ฝึกตนด้านหลังเห็นเช่นนี้ ก็ข่มเขี้ยวด้วยริษยากรามแทบแหลก
ไร้ผู้ใดคาดคิดว่าหลัวอีเฟยซึ่งมิเคยมีคู่บำเพ็ญจะมาหลงชอบชายน่ารังเกียจเช่นนี้
หากรู้แต่แรก พวกเขาก็คงทำตนให้เป็นเช่นนั้น
เจียงผิงอันถามเยี่ยอู๋ฉิงอย่างนึกฉงน “เ
