“มันน่าจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง แต่ไม่คิดเลยว่ายังไม่ทันได้ยืนยันอะไร ก็เลือกที่จะทรยศนิกายกระทั้งอาจารย์แล้ว…”
ต้วนหลิงเทียนรู้สึกว่า เหลยเจิ้นซานผู้นี้ไม่ธรรมดาอยู่บ้าง
“เหลยเจิ้นซาน!”
ในที่สุดหลานเหิงก็คืนสติหลังได้ยินวาจายากจะเชื่อของเหลยเจิ้นซาน ตอนนี้สีหน้ามันเต็มไปด้วยความรู้สึกอับอายนัก ด้วยไม่คิดไม่ฝันว่าศิษย์ปิดสํานักของตัวเองอยู่ๆจะกบฏขึ้นมาหน้าตาเฉย!
“ที่เจ้าพูดหมายความว่าอะไร!?”
หลานเหิงมองจ้องเหลยเจิ้นซานตาเขม็งเอ่ยถามเสียงหนัก
ด้านหลานชายของหลานเหิง หลานจี้เหนียน ก็กลับมารู้สึกตัวแล้วเช่นกัน พอมองไปยังเหลยเจิ้นซานอีกครั้ง ในแววตาฉายชัดถึงความไม่อยากจะเชื่อ กระทั่งยังเริ่มปรากฏโทสะวูบวาบขึ้นมาอย่างยากระงับ
“หลานเหิง!”
เหลยเจิ้นซานเหลือบมองหานเหิงด้วยสายตาเฉยเมย เอ่ยออกเสียงเบา “ข้าหมายความว่าอะไร หรือเจ้าไม่รู้จริงๆ?”
“พอเจ้าเห็นความสามารถและพรสวรรค์ของข้า เพื่อให้ลูกชายของเจ้าขึ้นนั่งเก้าอี้ประมุขนิกายอมตะทะเลเยือกแข็ง เจ้าถึงกับชิงลงจากตําแหน่งประมุขเร็วไว เป็นการสร้างโอกาสให้มัน…”
“เจ้าคิดอะไรอยู่ หรือเข้าใจว่าข้าโง่งมจนไม่รู้? แต่เจ้าคิดจริงๆหรือว่าข้าจะสนใจตําแหน่งประมุขนิกายอมตะทะเลเยือกแข็งขนาดนั้น?”
