“แต่อย่างไรเสีย สิ่งที่เจ้าทําก็นับว่านาชิงชังนัก! กฎของนิกายอมตะทะเลเยือกแข็งระบุชัดเจนว่าตําแหน่งประมุขสมควรเป็นของคนที่มีความสามารถมากที่สุด กล่าวได้ว่าเก้าอี้ประมุขนั้นสมควรเป็นข้าที่ได้นั่ง! แต่เจ้าก็เลือกที่จะตัดหนทางข้าและส่งต่อให้ลูกชายคนดีของเจ้า!!”
“อีกทั้งการรั้งอยู่ในนิกายอมตะทะเลเยือกแข็งสําหรับข้าแล้วก็ไม่เกิดประโยชน์อันใด ยังจะถ่วงรั้งข้าให้กลายเป็นจักรพรรดิอมตะสมญานามช้าลงด้วยซ้ํา!”
“ข้าพร้อมจะจากไปแต่แรกแล้ว!”
“วันนี้ข้าก็แค่สบโอกาสบอกเจ้าเท่านั้น”
เหลยเจิ้นซานกล่าว
“เจ้า!”
หลานเฟิงมีโมโหจนแทบปรี๊ดแตก “เจ้ามันตัวเนรคุณที่ไร้ยางอายนัก! เจ้าลืมไปแล้วหรือไรว่าผู้ใดรับเจ้ามาชุบเลี้ยงปลูกฝังเจ้าจนมีวันนี้ได้?”
“เฮอะ! น่าขันนัก วาจาพรรค์นี้เจ้ายังกล้าพูดออกมาได้?”
เหลยเจิ้นซานหัวเราะ “หลานเหิงเจ้าอย่าล้ําเลิกบุญคุณปิดทองใส่หน้าตัวเองหน่อยเลย เดิมที ข้ามีความสามารถเหนือกว่าน้องชายของข้ามาก แต่เจ้าเลือกข้ามาเป็นศิษย์ ส่วนน้องข้าไปอยู่นิกายอื่นและคารวะผู้อื่นที่ด้อยกว่าเจ้าด้วยซ้ําเป็นอาจารย์”
“อย่างไรก็ตาม นิกายนั้นดูแลสนับสนุนน้องชายของข้าอย่างดี…จนบัดนี้ความแข็งแกร่งของมันเหนือล้ํากว่าข้าเสียอีก”
“หากข้าไปเป็นศิษย์ของอาจารย์น้องชายข้าที่นิกายนั้นป่านนี้ข้าไม่แน่อาจจะกลายเป็นจักรพรรดิอมตะสมญานามไปแล้วก็เป็นได้!”
