เหลยเจิ้นซานหัวเราะเยาะเย้ยออกมา ในรอยยิ้มเย้ยหยันยังแฝงความขื่นขมประการหนึ่ง
“คุณชายท่านนี้ เรื่องราววันนี้ล้วนไม่มีใดเกี่ยวข้องกับข้า”
เหลยเจิ้นชานที่ปลีกตัวออกไปยืนอยู่ห่างๆ มองหลานเหิงด้วยสีหน้ารังเกียจอีกครั้ง ค่อยหันกลับมาประสานมือกล่าวกับต้วนหลิงเทียนว่า “ไม่ว่าคุณชายท่านคิดทําสิ่งใด หรือหากท่านมีสามารถฆ่าพวกมันทั้งคู่ได้! ข้าก็ไม่มีจิตคิดแทรกแซง!!”
“แน่นอนว่าหากท่านมิอาจสู้มันได้ ข้าก็ไม่คิดช่วยท่านเช่นกัน”
เหลยเจิ้นซานกล่าว
ได้ยินบทสนทนาระหว่างเลยเจิ้นซานกับหลานเหิง ทุกคนในที่นี้ไม่เว้นต้วนหลิงเทียนก็ตระหนักได้ทันทีว่าเหลยเจิ้นซานได้ประกาศจุดยืนออกมาแล้ว
โดยเฉพาะต้วนหลิงเทียน
เมื่อครู่เขาแค่ระแคะระคายว่าอีกฝ่ายอาจจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่างเท่านั้น มาตอนนี้เขามั่นใจว่าอีกฝ่ายสังเกตเห็นอะไรบางอย่างเข้าแล้วจริงๆ
“เหลยเจิ้นซาน รอให้ข้าจบเรื่องกับพวกนี้ก่อน แล้วข้าจักไปคิดบัญชีกับเจ้าที่หลัง!”
หลานเหิงกล่าวด้วยโทสะ
“ตาแก่ เจ้าอาจจะแข็งแกร่งกว่าข้าก็จริง แต่คิดจะฆ่าข้ามันก็ไม่ง่ายนักหรอก”
เหลยเจิ้นชานหัวเราะออกมาอีกรอบ
หลานเหิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และเลิกสนใจเหลยเจิ้นซานสืบไป ด้วยกลัวว่าหากมองเหลยเจิ้นซานนานกว่านี้ สุดท้ายมันจะระงับโทสะไม่ไหวแล้วหันไปลงมือกับอีกฝ่ายขึ้นมา ถึงตอนนั้นก็เท่ากับเปิดโอกาสให้กลุ่มคนเบื้องหน้าฉกฉวยแล้ว
“เจ้า”
