ทุกคนแทบจะหมดสิ้นความหวังรอดชีวิตกันแล้ว
ทว่าบัดนี้ พอได้เห็นต้วนซือหลิงปรากฏตัวออกมา ทุกคนเสมือนได้เห็นรุ่งอรุณแห่งความหวังอีกครั้ง หลังจากติดอยู่ในห้วงมืดอันไร้ขอบเขตมานาน
ผู้ที่ปรากฏตัวออกมาทั้ง 2 ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นต้วนซือหลิง กับเฟิ่งเทียนหวู่นั่นเอง!
หลังจากที่ทั้ง 2 ปรากฏตัวออกมา ต้วนซือหลิงก็เร่งรุดไปคุกเข่าเบื้องหน้าอวี่เหวินชิงกับโหยวไป๋เฟิงทันที “ท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์ย่า ซือหลิงไม่ดี เป็นซือหลิงทําร้ายพวกท่านแล้ว”
เฟิงเทียนหวู่ก็ไปคุกเข่าเบื้องหน้าโหยวไป๋เฟิงเช่นกัน
นางย่อมรู้เป็นธรรมดา ว่าเหตุผลที่โหยวไป๋เฟิงออกตัวปกป้องต้วนซือหลิงถึงขนาดนี้ ไม่ใช่เพราะเอ็นดูซือหลิงเป็นที่สุดอะไรเช่นนั้น แต่ทั้งหมดเป็นการทําเพื่อนาง
“พวกเจ้าพวกเจ้าจักกลับมาทําอันใดกัน!?”
หลังโหยวไป๋เฟิงอื้ออึงกับเรื่องราวไปพักหนึ่ง พอได้สติกลับคืนร่างชราก็สั่นระริกไปด้วยโทสะเรื่องราวมันบานปลายมาถึงขั้นนี้แล้ว ไฉนศิษย์ของนางกับศิษย์หลานถึงได้ย้อนกลับมาอีก?
ทั้งคู่สมองกลับไปแล้วหรือไร ถึงได้ไม่รักชีวิตแล้วย้อนกลับมาแบบนี้?
“ซือหลิงเจ้ากลับมาทําไม?”
สีหน้าอวี่เหวินชิงก็บิดเบี้ยวอัปลักษณ์นัก ร้อยพันหมื่นคาดนางก็ไม่เคยคิดว่าต้วนซือหลิงจะย้อนกลับมา อย่างไรก็ตามนางไม่คิดจะหาความอะไรตอนนี้ เร่งก้าวไปบังซือหลิงไว้ด้านหลัง จากนั้นก็มองจ้องหลานเหิงกับหลานจี้เหนียนด้วยสายตาเย็นชา
