“เหนียนเอ้อ นังหนูตุ๊กตานั่นก็คือต้วนซือหลิงรึ?”
หลังเซียนอมตะต้นกําเนิดที่ผสานพลังธาตุลมของหลานเหิงค่อยๆซาลง มันกวาดตามองไปยังสตรีด้านหลังอวี่เหวินชิงครู่หนึ่ง คอยหันไปถามหลานจี้เหนียน
“ใช่แล้วท่านปู่ เป็นนาง!”
หลานจี้เหนียนกล่าวตอบด้วยความตื่นเต้น
“ประเสริฐ!”
หลานเหิงพยักหน้า จากนั้นก็หันไปโบกมือให้คนของนิกายอมตะทะเลเยือกแข็งทั้ง 6 ด้านหลัง พลางกล่าว “ทิ้งสินสอดไว้ที่นี่ พวกเราพานางกลับ!”
หลานเหิงกล่าวจบคํา ก็หันไปหรี่ตามองจ้องต้วนซือหลิงทันที
“อาวุโสหลานเหิงแต่งห่ามที่ผืนเด็ดย่อมไม่หวาน…ไฉนท่านต้องบีบคั้นผู้คนด้วย?”
อวี่เหวินชิงที่ยืนบังขวางต้วนซือหลิงเอาไว้ มองถามหลานเหิงด้วยสีหน้าปั้นยาก
หากสามารถโน้มน้าวหลานเหิงได้ง่ายๆ เรื่องราวคงไม่ลุกลามจนกลายเป็นแบบนี้
“อวี่เหวินชิง เจ้าไสหัวหลบไปให้พ้นทางเสียประเสริฐกว่า…หาไม่แล้วต้วนซือหลิงศิษย์เจ้าคงได้เป็นคนผมดําส่งผมหงอก!”
หลานเหิงมองจ้องอวี่เหวินชิงด้วยจิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัว
“ท่านอาจารย์
ตอนนี้เองต้วนซือหลิงพลันลุกขึ้นยืน ก่อนจะก้าวออกไปด้านหน้าไม่กี่ก้าวก็บังขวางอวี่เหวินชิงเอาไว้ด้านหลังแทน จากนั้นก็มองจ้องไปยังหลานเหิงด้วยสาตาเย็นชา กล่าวถามออกไปว่า “เจ้าก็คือหลานเหิง อดีตประมุขของนิกายอมตะทะเลเยือกแข็ง?”
“ยาโถวน้อย”
