“นี่ๆ พี่ใหญ่หลิงเทียน ข้าได้ยินไม่ผิดใช่ไหมอ่า เมื่อครูไอ้แก่นั่นมันบอกกับซือหลิงว่า หากท่านอยู่ต่อหน้ามัน ท่านไม่กล้าไม่ให้หน้ามันด้วยแหล่ะ”
สตรีในชุดทองมองลงมายังร่างหลานเหิง พลางกล่าวด้วยรอยยิ้มซุกซน
“ข้าเองก็อยากจะรอดูเหมือนกันว่าถ้าข้าไม่ให้หน้ามันแล้วมันจะทําอะไร”
ต้วนหลิงเทียนคลี่ยิ้มเฉยเมยใบหน้าแลดูมากอัธยาศัย อย่างไรก็ตามสายตาที่ใช้มองหลานเหิงนั้น ไม่มีใดอื่นนอกจากจิตสังหารอันเย็นยะเยือก
“นี่พวกมันเป็นจักรพรรดิอมตะเช่นนั้นรึ?”
ทั้ง 3 ร่างที่พึ่งปรากฏตัวทําให้หลานเหิงชักสีหน้าเคร่งขรึมอยู่บ้าง เพราะมันไม่อาจมองด่านพลังฝึกปรือของทั้ง 3 ได้ออกสักคน!
สิ่งนี้เผยให้มันรู้ว่าทั้ง 3 ผู้มาใหม่…หาใช่คนธรรมดาไม่!
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง บทสนทนาระหว่างสตรีชุดทองกับชายหนุ่มชุดม่วงนั่น เห็นได้ชัดว่ากําลังดูแคลนมัน!
“เจ้าเป็นบิดาของต้วนซือหลิงเช่นนั้นรึ?”
เมื่อต้วนหลิงเทียน ฮ่วนเอ๋อ และเสี่ยวจินโรยตัวลงมาหยุดยืนข้างๆเฟิงเทียนหวู่กับต้วนซือหลิงแล้ว หลานเหิงก็มองจ้องต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาจริงจังกล่าวถามเสียงหนัก
อย่างไรก็ตาม ต้วนหลิงเทียนไม่สนใจหลานเหิงแม้แต่นิดเดียว เพียงหันไปมองอวี่เหวินชิงด้วยรอยยิ้ม “ประมุขอวี่เหวิน ขอบคุณท่านที่คอยดูแลลูกสาวของข้ามาตลอดเวลาร้อยกว่าปี”
“ท่าน…คุณชาย ด้วยความยินดี”
