“หึ!”
พอดีกับเสียงพ่นลมสบถเย็นชาหนึ่งดังขึ้นจากหลังม่านเมฆบนฟ้าสูง จากนั้นเมื่อความสนใจของทุกคนถูกดึงดูดไปยังฟ้าเบื้องบนแล้ว ก็ปรากฏร่าง 3 ร่างโรยตัวลงมาจากหลังม่านเมฆ
ทุกคนที่เงยหน้ามองชมอยู่ พอดูให้ดีก็พบว่า
ที่โรยตัวลงมาจากม่านเมฆนั้น มีอยู่ด้วยกัน 3 คนเป็นบุรุษ 1 คนกับอิสตรี 2 คน
ผู้ที่โรยตัวนํามาก่อนใครเป็นชายหนุ่มรูปงามในชุดสีม่วง คิ้วคมเข้มปานดาบ สองตาสุกสกาวราวดาวเดือน แรกปรากฏก็พาลให้เหล่าศิษย์และอาวุโสของนิกายกระบี่เมฆรุ้งอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา “อา…ช่างเป็นบุรุษที่หล่อเหลายิ่ง!”
อย่างไรก็ตาม พอทุกคนมองไปอีกสักพัก ก็แลเห็นร่าสตรีในชุดขาวราวหิมะแรกฤดูหนาวอยู่ข้างกายชายหนุ่มผู้นั้น ลูกตาของพวกนางจําต้องหดเล็กลงทันใด หลายคนยังอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าด้วยความหนาวเหน็บ
“ช่างงดงามอะไรเช่นนี้!”
“โอทวยเทพ! ใต้หล้ายังมีโฉมสะคราญไร้ผู้ต้านเช่นนี้ดํารงอยู่ด้วยหรือ!?”
สตรีชุดขาวนั้นอิงแอบข้างกายชายหนุ่มอย่างชิดใกล้ ยังกุมมือชายหนุ่มชุดม่วงเอาไว้อย่างเป็นธรรมชาติ สายตาของนางสงบราบเรียบนัก อย่างไรก็ตามพอมองทอดไปยังต้วนซือหลิงเบื้องล่าง ในแววตาก็ฉายชัดถึงความอ่อนโยนออกมา
นอกจากชายหนุ่มชุดม่วงกับสตรีชุดขาวแล้ว ยังมีสตรีในชุดสีทองที่หน้าตาสะสวยไม่เบาโรยตัวลงมาจากฟากฟ้าเช่นกัน
