“ชิงเหยียน รอให้เชี่ยเจี้ยกลับมาเมื่อใด ตระกูลเซียเราจะมอบคําอธิบายให้เจ้า”
ภายในห้องโถงหลักของตระกูลเซี่ย “เซี่ยเอี้ย” ผู้นําตระกูลเชี่ยที่นั่งอยู่บนเก้าอี้สูงสุด มองกล่าวกับชายหนุ่มที่นั่งถัดมาด้านล่างเสียงเข้ม
ชายหนุ่มคนนี้มาในชุดสีฟ้าอมเขียวใบหน้าหล่อเหลา หว่างคิ้วที่เดิมขมวดย่นยู่เป็นปมหลวมๆ คลายตัวลงทันทีเมื่อได้ฟังวาจาของเซี่ยเอี้ย ยังยิ้มกล่าวตอบไปว่า “ท่านลุงเซี่ยล้อเล่นแล้ว…ในเมื่ออา 3 ปล่อยเจ้าพวกนั้นไปแล้ว ก็ช่างเถอะ”
“อย่างไรเสียอีก 700 ปีหลังจากนี้ ช่องทางระหว่างระนาบเทวโลกกับระนาบเทพเราก็จะเปิดออกอีกครั้ง ถึงตอนนั้นหากมีความจําเป็น ข้าก็ค่อยลงไปจับพวกมันมาอีกรอบก็ยังไม่สาย”
“ที่ข้ามาที่นี่วันนี้มได้สนใจเรื่องพวกชั้นต่ํานั้น ส่วนใหญ่เป็นเพราะข้าคิดมาหารือกับท่านลุง… ข้าว่าข้าจะส่งคนเข้าไปในระนาบสมรภูมิเพื่อตามหาและพาตัวเจียเม่ยกลับมา”
“เฮ่อ…ในนั้นมันอันตรายเกินไป”
ชายหนุ่มในชุดสีฟ้าอมเขียว ไม่ใช่ใครอื่น มันก็คืออวิ๋นชิงเหยียน นายน้อยคนโตแห่งตระกูลอวิ๋นของดินแดนการล่มสลายแห่งทวยเทพ
“อีกทั้งระนาบสมรภูมิก็กว้างใหญ่เกินไป เจ้าคิดหายาโถวนั่นก็มิต่างใดจากงมเข็มในกองฟาง.. ข้าเองก็ได้ส่งคนเข้าไปในระนาบสมรภูมิไม่น้อยเพื่อตามหานาง”
หลังได้ยินอวิ๋นชิงเหยียนเอ่ยถึงบุตรี ใบหน้าของเซี่ยเอี้ยก็มีดดําลงปานจะคั้นได้เป็นหยดน้ําหมึก
“เอาน่าท่านลุง เรื่องนี้มากคนเท่าไหร่ก็ยิ่งดี”
