อวิ๋นชิงเหยียนส่ายหน้าไปมาพลางยิ้ม
“ชิงเหยียน ที่เจ้ามาหาข้า เป็นเพราะเรื่องแค่นี้เองหรือ?”
เซี่ยเอี้ยเอ่ยถาม
“ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง”
สองตาอวิ๋นชิงเหยียนทอประกายเรื่องขึ้นรูบหนึ่ง กล่าวว่า “ตอนนี้สิบในสิบเจียเม่ยสมควรยังไม่รู้ว่าคนพวกนั้นได้ถูกอาสามลอบปล่อยตัวไปแล้ว เพราะอย่างไรเสียภายในระนาบสมรภูมิก็ไม่อาจติดต่อสื่อสารใดๆกับโลกภายนอกได้”
“ข้าคิดหาตัวนางให้พบก่อนที่นางจะทันได้รู้เรื่อง จากนั้นก็พาตัวนางกลับไปยังตระกูลอวิ๋นของข้าทันที”
“เรื่องนี้ขอท่านลุงอนุญาตด้วย”
