ถึงแม้จะต้องเสี่ยง แต่มันก็อยากเป็นคนเสี่ยงเอง ไม่อยากให้คนอื่นต้องมาเสี่ยงเพื่อเสี่ยวจิน ที่กล่าวไปแล้วต้องอยู่ในความรับผิดชอบของพวกมัน
“ท่านจ้าวหุบเขา”
ตอนนี้เองเสี่ยวจินพลันกล่าวออกมา “ข้าคิดออกจากเผ่ามังกรแล้วไปกับพี่ใหญ่ จากนั้นค่อยหาโอกาสกลับหุบจันทร์โลหิตในภายหลัง
เมื่อเชวียอวิ๋นเทียนได้ยินคํากล่าวของเสี่ยวจินมันก็หันไปมองตาเสี่ยวจิน จากนั้นก็พบว่าในแววตาเสี่ยวจินมีแต่ความแน่วแน่ ไม่แฝงท่าทีว่าจะยอมเปลี่ยนใจแม้แต่น้อย
สุดท้ายแม้จ้าวหุบจันทร์โลหิตจะไม่อยากปล่อยให้ความปลอดภัยของเสี่ยวจินขึ้นอยู่กับคนอื่นสักเท่าไหร่ มันก็ได้แต่ต้องยินยอมและทําได้แค่กล่าวตกลงเท่านั้น
“น้องชายหลิงเทียน วันหน้าหากท่านพาเสี่ยวจินกลับมาส่งยยังหุบจันทร์โลหิตได้อย่างปลอดภัย หุบจันทร์โลหิตของพวกเราไม่มีทางปฏิบัติกับท่านอย่างเลวร้ายแน่”
เชวียอวิ๋นเทียนกล่าวกับต้วนหลิงเทียนเป็นมั่นเหมาะ
“อาวุโสเชวีย วาจาพวกนี้ท่านไม่จําเป็นต้องกล่าวเลย”
ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวไปมา “ข้าบอกท่านแล้วว่าเสี่ยวจินเป็นดั่งน้องสาวแท้ๆของข้า…ตราบใดที่ข้าช่วยนางได้ ข้าไม่มีทางไม่ช่วย และข้าไม่ต้องการอะไรตอบแทนทั้งสิ้น”
“พี่ใหญ่หลิงเทียน แล้วตอนนี้พวกเราจะไปที่ไหนกันต่อหรือ?”
