“ท่านกังวลเรื่องนี้ก็มีเหตุผล แต่ท่านว่าพวกมันจะให้ยอดฝีมือระดับนั้นปิดกั้นหุบจันทร์โลหิตได้นานเท่าไหร่กันเล่า? ให้ข้าเดาพวกมันก็มุ่งเน้นจับตาดูความเคลื่อนไหวของท่านรวมถึงยอดฝีมือหีบจันทร์โลหิตเป็นหลัก ขอเพียงพวกท่านย้อนกลับไปอยู่ในหุบจันทร์โลหิตอย่างไร้เรื่องราวสักพัก ถึงตอนนั้นกําลังคนที่เฝ้าปิดล้อมย่อมสลายตัวไปตามเวลาเพราะระดับสูงๆของพวกมันไหนเลยจะมาเสียเวลาเฝ้าโดยไม่รู้ว่าต้องเฝ้าถึงเมื่อไหร่ได้?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าว “เมื่อถึงตอนนั้น ขอเพียงพวกข้าย้อนกลับมาตอนที่กําลังคนมันน้อย แล้วแจ้งให้พวกท่านนํากําลังทั้งหมดออกมารับ ยังกลัวปลาซิวปลาสร้อยที่รั้งอยู่เพื่อจับตาดู จะมีปัญญาขัดขวางพวกท่านอีกหรือ?
“ยิ่งไปกว่านั้น สําหรับเรื่องที่อาวุโสเชวียห่วง…ข้าขอรับประกันไว้ตรงนี้ เสี่ยวจินไปกับข้าย่อมไม่มีอันตรายใดๆแน่!”
ต้วนหลิงเทียนลั่นวาจาออกมาอย่างจริงจัง “เสี่ยวจินติดตามไปกับข้าวันหนึ่ง นางย่อมปลอดภัยเพิ่มอีกวันหนึ่ง ข้ามั่นใจว่าไม่มีใครแตะต้องนางได้แน่!”
ได้ยินคําพูดมั่นใจของต้วนหลิงเทียน เชวียอวิ๋นเทียนก็เงียบไป
กล่าวตามตรง วาจาของต้วนหลิงเทียนที่ฝ่าสมรภูมิอเวจีมาได้ ทั้งช่วยให้เสี่ยวจินวิวัฒนาการได้สําเร็จทั้งๆที่พวกมันหุบจันทร์โลหิตไม่อาจทําได้มานานปีกระทั่งไม่เห็นแววว่าจะทําได้ด้วยซ้ํา มันย่อมเชื่ออยู่หลายส่วน
อย่างไรก็ตามมันไม่อยากเสี่ยง
