“แล้วน้องชายหลิงเทียนคิดพาเสี่ยวไป๋ระนาบเทวโลกใดหรือ?”
เชวียอวิ๋นเทียนอึ้ง ความคิดของต้วนหลิงเทียนง่ายมาก ตอนนี้กลับไม่ได้ก็ไม่ต้องกลับ! วันไหนกลับได้ค่อยกลับ!
“ตอนนี้ข้าไม่สะดวกจะกล่าวถึง แต่ข้าสามารถให้สัญญากับอาวุโสเชวียได้ ว่าวันหนึ่งข้าจะส่งเสี่ยวจินกับหุบจันทร์โลหิตอย่างปลอดภัย”
ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวพลางกล่าว “เรื่องนี้ให้คนรู้น้อยเท่าไหรยิ่งดี…ไม่ทราบอาวุโสคิดเห็นเช่นไร?”
เชวียอวิ๋นเทียนนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ค่อยส่ายหน้ากล่าว “ข้าย่อมรู้ว่าน้องชายหลิงเทียนหวังดีกับเสี่ยวจินและคิดทําเพื่อนาง แต่หากน้องชายหลิงเทียนพานางไประนาบเทวโลกอื่นๆ น้องชาย หลิงเทียนจะรับประกันความปลอดภัยของเสี่ยวจินได้อย่างไร? และหากกระทั่งน้องชายหลิงเทียนตกอยู่ในอันตรายด้วยจะทําเช่นไร?”
“อีกทั้งน้องชายหลิงเทียนยังบอกเอง ว่าศัตรูหุบจันทร์โลหิต ไม่พ้นต้องไปกางขายฟ้า แหสวรรค์ปิดกั้นทุกช่องทางกลับหุบจันทร์โลหิตแล้ว หากเป็นเช่นนั้นจริงมิทราบน้องชายหญิง หลิงเทียนจะฝ่าข่ายฟ้าแหสวรรค์ดังว่า พาเสี่ยวจินกลับมาส่งได้อย่างไร?”
เชวียอวิ๋นเทียนกล่าวถามออกมารวดเดียวจบ
