ภายใต้การนําอย่างเริงร่าคึกคักของเสี่ยวจิน ต้วนหลิงเทียนกับฮ่วนเอ๋อก็ออกจากสมรภูมิอเวจีและไปยังระนาบว่านโช่วเทียน แน่นอนระหว่างทางถึงแม้วนหลิงเทียนจะแผ่กลิ่นอายมนุษย์จําออกมา แต่ก็ไม่มีสัตว์อมตะตนใดกล้าแหยม เพราะกลิ่นอายสัตว์เทพถึง 2 ข้างๆต้วนหลิงเทียน ทําให้พวกมันขวัญหนีดีฝ่อกันหมด!
“เสี่ยวจิน ว่าแต่เจ้าไม่คิดกลับไปหุบจันทร์โลหิตของเจ้าเพื่อรายงานความสําเร็จนี้ก่อนเหรอ?”
ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะอึ้ง เพราะหลังมาถึงว่านโซ่วเทียน เสี่ยวจินก็ชักชวนเขาไปเผ่ามังกรทันที ตอนแรกเขาคิดว่านางจะกลับไปรายงานเรื่องราวที่หุบจันทร์โลหิตก่อน ไม่คิดว่าความอยากไปอวดเสี่ยวเฮยกับเสี่ยวไปจะรุนแรงถึงขนาดนี้
เพราะเท่าที่เขาทราบ หุบจันทร์โลหิตไม่เพียงเป็นดั่งบ้านที่เสี่ยวจินพักพิงมาตลอดหลังขึ้นสู่ว่านโซ่วเทียน แต่อาวุโสใหญ่ของหุบจันทร์โลหิตก็รับนางเป็นบุตรบุญธรรมแล้วด้วย เรียกว่าเอ็นดูเสี่ยวจินเหมือนลูกเหมือนหลานแท้ๆก็ว่าได้
“พี่ใหญ่ พวกเราไปเที่ยวเผ่ามังกรกันก่อนดีกว่า หุบจันทร์โลหิตไว้ไปทีหลังก็ได้”
เสี่ยวจินตอนนี้ ในใจคิดแต่จะไปอวดความร้ายกาจของตัวกับเสี่ยวเฮยเสี่ยวไปเต็มพิกัด ถึงขั้นละวางความคิดกลับหุบจันทร์โลหิตไปก่อน
แน่นอนว่านางคิดอยู่แต่ในใจไม่ได้พูดออกมา
