จินตี๋ไม่เคยตกใจเพียงนี้มาก่อน จนลืมความเจ็บปวดที่มือไปชั่วขณะ
“อำนาจศักดิ์สิทธิ์หรือ?”
นอกจากอำนาจศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงสุด จินตี๋ก็นึกไม่ออกเลยว่าจะมีวิชาใดระเบิดพลังชวนสะพรึงขนาดนี้ได้ขณะที่ผู้ใช้เพิ่งบรรลุเพียงกฎเกณฑ์ขั้นสาม
แต่คำถามก็อยู่ตรงนี้เช่นกัน เหตุใดเจียงผิงอันจึงใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ได้ในขอบเขตนี้?
จินตี๋เงยหน้าขึ้นมองเจียงผิงอันผู้มีเส้นผมสีขาว ร่างห้อมล้อมด้วยปราณมาร ดวงตาก็ฉายประกายริษยารุนแรง
มิคาดว่าพรสวรรค์ของเจียงผิงอันจะร้ายกาจได้เพียงนี้ ขอบเขตแค่นี้ก็แผลงฤทธิ์มหาศาล ไฉนสวรรค์จึงไร้ความยุติธรรมนัก?
เขาต้องตาย!
ในใจจินตี๋เคลื่อนคำนึง บาดแผลที่มือฟื้นตัวทันที
“มิน่าเล่า เจ้าจึงกล้าสามหาวกับยอดฝีมือขอบเขตบูรณาการ ที่แท้เจ้าก็มีอำนาจศักดิ์สิทธิ์”
“แต่หากเจ้าไม่บรรลุกฎเคล็ดพลัง มีอำนาจศักดิ์สิทธิ์ไปแล้วทำไม? ก็ยังฆ่าข้ามิได้อยู่ดี”
“ได้ฆ่าอัจฉริยะอย่างเจ้า ข้าล่ะตื่นเต้นนัก!”
จินตี๋ปรากฏกายตรงหน้าเจียงผิงอัน ลงมือจู่โจมทันทีด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม
เจียงผิงอันออกหมัดทำลายล้างอีกครั้ง
ตู้ม!
หลังจากการปะทะ ทั้งสองก็กระเด็นจากกันอีกครั้ง
จินตี๋เมินบาดแผลที่มือตน สองขาออกแรงดีดส่งเข้าโจมตีอีกครั้ง
“ข้าจะรอดูว่าเจ้าจะใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ได้กี่หนเชียว!”
อำนาจศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงสุดเช่นนี้สิ้นเปลืองพลังมหาศาล กระทั่งยอดฝีมือขอบเขตบูรณาการยังมิกล้าใช้มันตลอดเวลา นับประสาอะไรก
