ับอีกฝ่าย
สีหน้าของเจียงผิงอันไร้อารมณ์ เหวี่ยงหมัดต่อไปไม่หยุดยั้ง
ตู้ม! โครม!
แรงปะทะดุเดือดสนั่นฟ้า แนวพนาพังทลายไปเป็นวงกว้างวิญญาณร้ายรายล้อมดับสลาย หมอกควันกระจายตัว
ยิ่งประมือ จินตี๋ยิ่งตกใจ เขาประจักษ์ชัดว่าทุกการปะทะ ปราณวิญญาณในกายเขาล้วนถูกเจียงผิงอันสูบกลืน
มิเพียงปราณวิญญาณ เคล็ดวิญญาณที่เขามีก็ถึงกับถูกกลืนกินไปด้วย!
“อำนาจศักดิ์สิทธิ์กลืนกิน!”
จินตี๋อุทาน
เขาถือพรสวรรค์กลืนกินของเจียงผิงอันเป็นวรยุทธ์อำนาจศักดิ์สิทธิ์
“บัดซบ!”
จินตี๋รีบดีดตัวถอย หากถูกตัวอีกฝ่ายตรง ๆ เขาก็จะแจกพลังของตัวเองให้อีกฝ่ายต่อไป
หลังถอยออกมา เขาก็ใช้วิชาลับ ‘หมัดพิพากษา’
หมัดยักษ์สองลี้ก่อตัวเหนือศีรษะเจียงผิงอัน แรงกดดันมหาศาลกดลงมาจนเจียงผิงอันมิอาจหลบเลี่ยง
เจียงผิงอันปลดปล่อยเกราะรบจำนงศึกคุ้มกาย ใช้จุลศาสตร์ไร้ลักษณ์ขยายร่าง แล้วใช้ ‘คัมภีร์มารอัสนี’ สร้างเกราะสีดำเป็นเกราะคุ้มกายชั้นสอง
เจียงผิงอันเผชิญหมัดซึ่งฟาดลงจากฟ้าตรง ๆ คลื่นอากาศพัดเรือนผมสีขาวของเขาปลิวไสว
หมัดพิพากษาระเบิดแหลกไปพร้อมเสียงคำรน
เจียงผิงอันสวมเกราะมารคุ้มกาย เหยียบย่างเหนือสุญตาเยี่ยงเทพมาร บุกทะลวงเข้าหาศัตรู
“เจ้าเป็นใครกันแน่?”
นี่เป็นครั้งแรกที่จินตี๋เกิดความกลัวยามเผชิญหน้าผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมสุญตา กระทั่งเกิดความคิดอยากถอยหนี
วิชาที่อีกฝ่ายใช้ออกมาสุ่ม ๆ ล้วนแล้วระดับสูงเลิศล ้า เขาไม่เคยพบเห็นมาก่อน
ในที่ส
